Ég verð nú að viðurkenna að ég hef voðalega litla samúð með vörubílstjórum og þeirra agðerðum. Jú, það er hundfúlt að þurfa að borga allan þennan pening fyrir olíu og bensín en það er enginn hluti af þessari hækkun ráðamönnum um að kenna, og hvað þá hinum almenna borgara sem aðgerðirnar bitna á. Það er heimsmarkaðsverð og gengi krónunnar sem stjórna meira en nokkuð annað og ég er ekki viss um að mótmæli vörubílstjóra og 4x4 klúbbsins (sem ég hef akkúrat enga samúð með) fái nokkru um það breytt. Ég hef reyndar afskaplega lítið lent í veseni mótmælanna vegna enda stjórna ég ferðum mínum um borgina að miklu leyti sjálf en þeir sem háðir eru þröngum og ofhlöðnum samgönguæðum borgarinnar til að komast leiðar sinnar eiga alla mína samúð. Það á ekki að láta þá þjást dag eftir dag. Allt í lagi í dag eða tvo en nú er nóg komið. Mótmælin hafa ná augum og eyrum allra en eru nú að nálgast hættulegt svæði skepnuskapar og þá fer nú samúð flestra að hverfa. Hingað til hafa líka atvinnubílstjórar hækkað gjöld sín eftir því sem bensín og olía hækkar og hafa þannig velt kostnaði yfir á kaupendur sem er réttlátt. Við kaupum af þeim þjónustu og hún kostar sitt samkvæmt útreikningi og í þeim útreikningi er olíuverð innifalið. 

Smá mont af dóttur minni. Þetta var skrifað um hana Kristínu mína á fréttasíðu Princeton háskóla:

"Senior captain Kristin Haraldsdottir is more than just the top rower in the Princeton open crew program. Along with senior coxwain Lizzie Agnew, she is the last remaining link to the magical 2006 squad that went unbeaten and routed the field at the NCAA Championships. Head coach Lori Dauphiny is hoping Haraldsdottir´s attitude continues to strengthen the program as Princeton prepares for the 2008 season. "Kristin is a real presence on the team," Dauphiny said. "She is a leader by example, and her work ethic would rank among the best we´ve had here. She is relentless and the best example on the team in terms of improving performance. I hope more follow in her footsteps."

Þær unnu fyrsta mót vorsins á laugardaginn á móti Brown og Michigan State. Halli og Karólína voru á staðnum og ég fékk að fylgjast með live í gegnum síma því Halli hringdi í mig þegar u.þ.b. ein mínúta var eftir.

Það er þvílíka fegurð að sjá útum gluggann minn. Hvergi skýhnoðra að sjá, bátar og skip á Faxaflóanum, fuglarnir á fleygiferð og mannfólkið að sinna sínu. Hvort þetta er gluggaveður eða ekki veit ég ekki ennþá en einhver vindur er nú sýnist mér en ekki svo mikill. Rétt um frostmark og því kallar þetta á göngutúr seinnipartinn í viðbót við ræktina. Núna þegar dagsbirtu gætir fram undir hálf níu á kvöldin þá er nægur tími til að sinna þessu öllu eftir vinnu.

Það var svo óskaplega gaman í morgun því þá fór ég á hestbak ásamt þilskipaútgerðarskrásetjaranum og henni Gurlu vinkonu okkar og svo tengdó hans. Það var reyndar alveg hrikalega kalt, svo kalt að ég dofnaði svo á tánum að þegar ég kom heim klukkustund eftir að reiðtúr var lokið þá voru tærnar ennþá mjallahvítar og dofnar. Enda vorum við með þeim örfáu sem riðu út í dag í hesthúsahverfinu. Ég hef ekki farið á hestbak í 10 ár og það var í Grand Teton þjóðgarðinum í Wyoming. Tveggja tíma ferð eða svo á fallegum slóðum þar sem reiðskapurinn var aukaatriði enda á hálfdauðum risa hrossum sem ekkert fældu. Þar áður fór ég í reiðtúr þegar ég var 11 ára eða svo. Í dag fór lítið fyrir hetjuskap mínum, ég var nú ekki mjög hughrökk á þessari líka fallegu meri en ég lagaðist þegar leið á og tókst næstum því að slappa af. Kannski næst. En gott var að vera úti og ennþá betra að koma í hús. Ég og merin vorum að ákveða allan tímann hvor okkar réði...ég vann, merkilegt nokk en mikið voðalega fannst henni leiðinlegt að láta þennan viðvaning stjórna sér. 

Ég varð vitni að skondnu samtali í ræktinni í gær. Þar voru nokkrar stelpur svona nokkurnveginn sjö ár eða svo, ekki meira. Ein dróg upp nýjan gemmsa og hinar komu eins og flugur að hunangi og töluðu hver ofaní aðra hvað hann væri æðislegur og að svona síma langaði þær ssssvvvoooo í. Þær spurðu eigandann hvar hún hefði fengið tólið, "ég fékk hann á sunnudaginn", "fékkst´ann í páskagjöf?" Svarið var óvænt fyrir gamla konu eins og mig: "nei, hann var sko inní páskaeggi númer 7, pabbi lét búa það til fyrir mig". Jahá. Þetta var nefnilega svona pæjusími, skærbleikur Motorola razor sem kostar einhverja tugi þúsunda hér á landi. Handa einni 7 ára!!!! Ég veit ekki hvort ég er meira hissa á símanum eða páskaegginu.

Tvær vikur þangað til Halli leggur af stað til Íslands...og mín.

Hvernig er þetta með þennan klaka hérna, á ekkert að fara að hlýna? Apríl er nú bara í næstu viku sko og þá finnst mér nú allt í lagi að það fari að slaga í 10 stigin alla vega svona einn og einn dag. Púúúffff ég sé enga hlýnun í spám veðurstofunnar, hvernig er þetta eiginlega með hlýnun jarðar, ætli hún hafi farið framhjá Íslandi?

Það var svo gaman að upplifa gamaldags páskafrí. Þótt við höfum verið á Íslandi á páskum síðustu árin þá hef ég ekki verið svona lengi fyrir og í aðdraganda þeirra. Fara bara í frí og á skíði, sund, ræktina, heimsóknir, mat og svo lestur og prjónaskapur einhversstaðar inní milli. Hitti svo tengdafjölskylduna í veislu á páskadag í Borgarnesi. Þar var nánast allt liðið en ég var eini fulltrúi vesturfara en það var voðalega gaman að hitta svona marga. Í gær var svo fermingarveisla og hún snýst nú minnst um fermingarbarnið, það gefur jú tilefnið en annars snýst þetta um að hitta vini og spjalla yfir afbragðs góðum mat. Gaman, gaman. Nú er að snúa sér að vinnunni aftur og koma sér að verki. Ég á að halda fyrirlestur í KHÍ á föstudaginn en ég tók vikuvilt. Hélt að þetta væri í næstu viku en vaknaði upp við vondan draum á laugardagsmorgun þegar ég leit í dagbókina mína og áttaði mig á að það væri nú kannski vit í að fara að undirbúa eins og hálfs tíma fyrirlestur svona frekar fyrr en síðar.  Skólaheimsókn í dag og á morgun og svo nokkrar í næstu viku. Vonandi fer þetta allt að koma hjá mér.

Það var dásamlegur morgun í fjallinu mínu. Ég var komin á skíði rúmlega hálf-tíu og þá var enginn á staðnum og ég skíðaði mikið þangað til allt var orðið troðfullt af fólki. Það var voða gaman að hitta fullt af gömlum vinum og kunningjum en skemmtilegast var þó skíðafærið, það var himneskt. Það snjóaði í allan gærdag og þeir tróðu í gærkveldi og ofan á það snjóaði í morgun og því var smá lausamjöll að leika sér í. Svo brunaði ég yfir á Lönguklöpp og mokaði frá og þar næst var það sundlaugin sem var stappfull eins og á fallegum sumardegi. Þar var gott að láta líða úr sér. Íslenskt lamb í kvöldmat, góður, góður dagur í páskafríi.

Á ég að fara á skíði í dag, í ræktina, sundlaugina eða bara allt þetta? Á ég nokkuð að vinna, er ekki best bara að vera í fríi, svona gamaldags páskafríi? Þetta eru stórar ákvarðanir...eða hitt þó heldur. Ég er mikil lúksus manneskja að geta velt mér uppúr svona smáatriðum.

Það var óskaplega fallegt að keyra norður í gær. Heiður himinn alla leið og landið hvítt og fallegt. Að keyra inn Eyjafjörðinn var engu líkt. Pollurinn spegilsléttur svo Vaðlaheiðin speglaðist heil í, Fjallið mitt eina og sanna alhvítt, skuggi kominn á skíðasvæðið en Súlur og Glerárdalur baðað sólskini. Fjöldi manns var við Pollinn og á leirunum að taka myndir enda skýjamyndun afar falleg. Þegar ég kom yfir á Lönguklöpp henti ég öllu dótinu inn og fór beint út að moka frá. Ég gat ekki hugsað mér að fara inn eftir bílferðina og rauk því út og hamaðist við snjómokstur í hálfíma eða svo og stóð svo og andaði djúpt að mér loftinu og anganinni sem var. Vorangan þótt allt sé hvítt. Í dag er enn stafalogn en hálfskýjað og fyrst í morgun voru fjalltopparnir í vesturátt baðaðir rauðri birtu. 

Fjórar vikur þangað til Halli kemur til landsins. Allt mjakast þetta, tíminn sem annað. Karólína fer heim í dag í langa helgarferð. Hún er í spring break en hefur þurft að vera í skólanum síðan fríið byrjaði vegna æfinga en fær frí frá þeim í fjóra daga. Hún er alsæl en hún ég verð ekki heima því miður. Mamma gamla ekki heima og enginn vekur hana með klóri á bakið og kossi á kinn. Nema pabbi en hann fer á stjá mun fyrr en örverpið losar svefn. Á morgun kemur Bjarni heim og þá ætlar allt gengið í bíó og út að borða en pabbi er á vakt svo það er óvíst hvort hann kemst með. Þá vantar "bara" okkur Kristínu.  Ég fer í leikhús hérna í Reykjavíkinni í kvöld svo mér er ekki vorkunn þótt ég hafi ekki mína allra nánustu hjá mér...eða ég er ekki hjá þeim.

Við eigum tólf ára gamlan VW Golf hér á Íslandi og höfum átt þennan ágæta bíl í ein 7 ár. Hann hefur verið notaður af mörgum og farið í gegnum eitt og annað blessaður en alltaf verið vandanum vaxinn. Hann fer í gang í hvert sinn sem við komum til landsins, það þarf jú stundum að jafnvægisstilla dekkin eftir margra mánaða setu í bílskúrnum hérna vesturfrá en það er nú bara venjuleg afleiðing af lífi eigendanna. Í gær fór ég í skólaheimsókn um morguninn og þurfti svo að skjótast í IKEA á leiðinni heim enda keyrði ég framhjá svo það var bara að skjótast inn. Sem ég og gerði, var voða fljót, kannski 15 mínútur, en þegar ég ætlaði að ræsa minn trausta vin þá gerðist bara ekki neitt, ekkert hljóð, engin ljós, allt dautt. Nú voru góð ráð dýr, ég uppábúin í business föt og háa hæla og bíllinn bilaður og kall minn bílamaðurinn í annarri heimsálfu. Ég hringdi því í bróður minn fyrir norðan sem allt veit um bíla og hann sagði mér að opna húddið og kíkja á rafgeyminn og athuga hvort allar leiðslur og snúrur væru fastar og þéttar. Þetta gerði ég og fannst að allt væri eins og það átti að vera. Hann gaf mér svo upp símanúmerið hjá Vöku og Króki og ég hringdi í Krók og átti bíll frá þeim að vera kominn eftir 45-60 mínútur. Þá tölti ég mér inní IKEA aftur og fékk mér að borða og var nú útlit fyrir að stutta IKEA ferðin yrði mun lengri en efni stóðu til.  Á meðan ég var að borða hringdi minn heittelskaði venjulega morgunsímtalið og þá varð ég að segja honum frá vandræðum mínum því ég var farin að sjá fyrir mér bílakaup og hvað annað þessum vandræðum gætu fylgt. Hann setti sig náttúrulega í gömlu bílaviðgerða stellingarnar og fór að greina vandræðin og komst að sömu niðurstöðu og bróðir minn að þetta hlyti að hafa eitthvað með rafgeyminn að gera. Ég sagði sem var að ég hefði engin tæki til að athuga málið og þekkti engan í nálægðinni og ætlaði því að bíða eftir Króki. Við fórum svo að velta fyrir okkur afleiðingunum ef þetta væri mikil viðgerð og dýr og hvort bíllinn væri þess virði að fara útí mikinn viðgerðakostnað. Hvorugt okkar hefur mikinn áhuga á bílakaupum í augnablikinu. Við vitum að við þurfum að endurnýja greyið innan ekki svo mjög langs tíma því bíllinn endist ekki að eilífu en hann er engum virði nema okkur, verðlaus gamall bíll sem ekkert fæst fyrir en hefur hingað til farið í gang og er í ágætu lagi. Svo er krónan óstöðug, fjármálamarkaðir í stórsjó og við höfum ekki mikinn áhuga á að fjárfesta í bíl við þessar aðstæður en ef neyðin hefði kallað á það þá var ekki um neitt að velja. Eftir klukkutíma bið þá hringdi ég aftur í Krók því enginn kom bíllinn og þá var mér sagt að ég þyrfti að bíða eitthvað lengur því árekstrar ganga fyrir svo smámálum. Svo leið og beið og ég búin að gera alla þá vinnu á tölvuna sem ég gat, tala við Halla mörgum sinnum á milli funda hjá honum og tala við alla krakkana mína, og kemur þá ekki blessaður kallinn. Hann ætlaði nú bara að skúbba bílnum uppá pallinn hjá sér en ég spurði hann hjáróma hvort hann gæti athugað hvort það væri nóg að gefa mér straum sem og þessi elska gerði og bíllinn rauk í gang. Þá voru sumsé snúrurnar við annan pólinn laflausar og hún ég hélt að þetta ætti að vera svona. Hvað veit ég...ekki neitt um bíla svo mikið er víst. Hann herti svo rær og skrúfur og þar með bílaviðgerð lokið! Og eftir rúmlega tveggja klukkutíma bið þá keyrði ég heim alsæl á gamla græna og þarf ekki að láta stórar fjárfúlgur í bílaviðgerðir og ekki þarf ég að standa í bílakaupum heldur svo allt fór þetta vel nema að egóið var dulítið hruflað á eftir, en það grær. 

Ég var að lesa bloggsíðuna hans Hals Húfubólgusonar og varð hugsað til breytinga á orðum og orðanotkun og þá sérstaklega orðinu hestakerra. Sú var tíð að hestur dróg kerru sem í var annaðhvort fólk, afurðir eða aðföng en í nútímamáli þá er hestakerra vagn fyrir hesta og er hann dreginn af bíl. Hlutverk hestsins hefur breyst eins og hlutverk svo margs og margra. 

Ég keypti vekjaraklukku í Elko í vikunni, nokkuð sem er svo sem ekki í frásögu færandi nema að þegar ég kom með klukkuna heim og fór að stilla hana og hafa hana tilbúna til notkunar þá kom í ljóst að klukkan hefur innbyggðan skjávarpa. Þ.e. að utan á klukkkunni er keilulaga rör og þegar kveikt er á því kemur rautt ljós. Þessu röri er hægt að snúa 180 gráður og það sem varpað er á vegg eða loft er skjár klukkunnar. Núna vísar skjávarpinn uppí loft hjá mér þannig að þegar ég vakna á nóttunni og vil vita hvað klukkan er þá þarf ég ekki að leita að klukkunni heldur lít ég uppí loft og þar er skjár klukkunnar endurvarpaður, live! Þetta er mjög skemmtilegt apparat, ekki nauðsynlegt, því ég hef aldrei saknað þess að geta ekki séð á klukkuna beint fyrir ofan koddann minn, en óneitanlega er þetta þægilegt þótt hingað til hafi ég aðallega verið að gjóa augunum á þetta skrýtna fyrirbæri í herberginu.

Það var svo voðalega gaman í gærkveldi á Kringlu Kránni þegar Gleðisveit Guðlaugar lék jazz og jazzað popp og bara lög í jazz og blues. Fjöldi manns kom og ég í kompaníi við æskuvini sátum náttúrulega á fremsta bekk og mældum þilskipaútgerðarskrásetjarann spúsu hans og band út í hverju lagi og gerðum óspart grín af hversu alvarlegur kallinn með hattinn var. Hann sagði okkur að þetta væri svo erfitt að hann gæti nú ekki verið með eitthvert glens. Ég þekkti nú ekki marga en ég var alltaf að athuga hvort ég sæi kunnugleg andlit fullvitandi að sum þeirra gæti ég ekki hafa séð í áratugi og svona allflestir breytast mikið á löngum tíma. Allir nema Gæi. Ég fer því í gegnum þennan hugsanahátt að athuga hvort ég kannast við andlitið og svo að velta fyrir mér hvernig það sama andlit gæti hafa litið út mun yngra. Þetta eru mjög fyndnar hugsanir þegar ég velti fyrir mér hvort ég geti sett sum þessara andlita í tímavél...að sjálfsögðu má enginn setja mig í tímavél!

Ég er sérlegur gestur á hádegisverðarfundi Íslenska Matsfræðifélagsins í dag. Þar verð ég með kynningu á doktorsverkefninu mínu í matsfræðunum. Kannski koma tveir, kanski fimm og kannski enginn. Ég get ekki skilið að nokkur hafi áhuga á því sem ég er að gera.

Það er annars merkilegt hvað mér finnst svo miklu skemmtilegra að vinna að mati en að gera rannsókn. Þetta er í fyrsta sinn sem ég geri þetta svona alveg hlið við hlið og mér finnst vinna mín í grunnskólum Akureyrar svo miklu meira spennandi en þessi sjálfhverfa sem mér finnst doktorsverkefnið vera. Ég á svo bágt með að sannfæra sjálfa mig um að niðurstöður rannsóknarinnar kom til með skipta einhverju máli, mér finnst nefnilega svo margt í fræðunum svo voðalega lítið merkilegt og deilur og skrif um lítilsverð mál....jú, jú, jú, ég veit alveg að það eru tekin pínulítil skref í einu í þessu fagi sem öðrum og mín rannsókn bætir einhverju litlu við en sjálfhverfa er þetta eftir sem áður því ég er að rannsaka það sem mig langar til. Mat og úttektir aftur á móti er vinna við að leita svara við spurningum sem brenna á svo mörgum og niðurstöður verða notaðar til að breyta, bæta eða taka ákvarðanir.

Doktors fj... verð ég bara að klára.

Ég viðurkenni það fúslega að það hefur verið skrýtið að vera svona lengi á landinu. Það er óskaplega mikil naflaskoðun í gangi hérna á landi núna þegar kaup-brjálaðinu er lokið í bili. Mér finnst meiri ró yfir samfélaginu en verið hefur undanfarin ár, kannski er það bara ég sem er rólegri, hvur veit. Kannski er það árstíminn og veðurfarið, það er ekki mikið hægt að "gera" þegar hann snjóar og rignir til skiptist, hávaðarok og logn, einn daginn sól og blíða þann næsta kolvitlaust veður. Mér finnst ágætt að vera hérna, það er gott að vera "heima" og ekki vera útlendingur. Við erum jú búin að vera útlendingar í 21 ár og það tekur í sálartetrið á stundum Ég fýkur í mig þegar ég les og heyri á tali fólks að "þessir útlendingar" séu nú svona og svona. "Þessir útlendingar" eigi nú bara að fara heim til sín. Ég er ein af þeim þótt ég sé ekki útlendingur hér á landi, þótt mér finnist það nú stundum. Það er nú þannig komið fyrir okkur hjónunum allavega að okkur finnst við stundum ekki eiga föðurland, jú við erum og verðum alltaf Íslendingar, en við förum heim í hvora áttina sem við förum svo þar með eigum við tvö heimalönd... ekki föðurlönd, heldur heimalönd. Það fer að styttast í flutninga heim á Frón svo það er eins gott að fara að venja sig við tilhugsunina. Við setjum stefnuna á 2010 plús/mínus eitt ár.

Ég sit við að skrifa skýrslu á íslensku, ekki ísl-ensku. Það eru allra handa pyttir á veginum sem ég þarf að varast því mér hættir til að vera heldur hvöss í skrifum, hmhm, það getur ekki verið. Sem betur fer hef ég hann tvíburabróður minn til að fara yfir skrifin áður en þau verða birt en ég kem til með að hafa fyrirlestur með kynningu á niðurstöðunum 15. apríl eða svo og þá er eins gott að hafa skotheldar niðurstöður, skrif, rökræðu og uppbyggingu. Svo er ég með kynningu á doktorsverkefninu á hádegisverðarfundi Matsfræðifélags Íslands á miðvikudaginn og það þarf víst að undirbúa það og svo er vinnan við doktorsverkefnið og allt sem því fylgir. Ég hef því nóg að gera, þess vegna ætla ég út að moka frá!

Þá er konan komin til höfuðborgarinnar. Ég keyrði í hlað rétt fyrir sex í gærkveldi og fór svo til þilskipaúterðarskrásetjarans í heljarinnar veislu. Hann grillaði dýrindis svín og bar það fram með ofnbökuðu rótargrænmeti ásamt salati. Í eftirmat hafði hann rabarbaraböku með þeyttum rjóma, mmmmm dásamleg máltíð og feykigott kompaní. Ég ætla svo á Kringlukránna á miðvikudagskvöldið til að hlusta á þau hjónin ásamt bandinu spila og skemmta.

Eftir að eyða eftirmiðdeginum í hamagang í ræktinni og svo matarinnkaup í tómt kotið þá kom ég heim á Kvisthaga og er búin að vera á Skype með kalli mínum. Þetta er voðalega notalegt, við sitjum hvort við sitt skrifborðið við vinnu og röbbum þegar þurfa þykir og þegjum saman þegar þannig verkar. Sjáum hvort annað og erum í eins miklli nánd eins og hægt er miðað við að vera hvort í sinni heimsálfunni. Mér líkar nýjasta tækni og vísindi.

Ég er voðalega busy þessa dagana og það er hið besta mál. Rannsóknin er alveg á fleygiferð og gengur vel og svo er ég að vinna fyrir bæinn minn eina og sanna. Þetta krefst því endalausra fundahalda, viðtala og heimsókna, formlegra og óformlegra. Ég fór á fimm fundi í dag...og ég endaði daginn með dúndrandi hausverk fjandanum þeim arna. Það er hin besta leið að leita að félagslegum samskiptum og hitta gamla og óvænta vini að fara á Bjarg á háannatíma. Gamlir skólafélagar frá því ég var 7 ára sem fylgdumst að í gegnum Barnaskólann, Gaggann, Landspróf og svo MA hef ég hitt, meira að segja tvo, og svo aðra frá MA árunum og svo alla hina sem ég hef ekki séð í ár- og stundum áratugi. Annars var hann tvíburabróðir minn lagður inn á spítala í dag honum til mikils ama því honum finnst að hægt sé að meðhöndla próblemið heimavið þar sem konan hans á allt til alls en ekki var hann ameríski sem kallaði manninn minn "the crazy man" þegar þeir spiluðu körfu saman hér fyrir einum 20 árum, sammála svo þá er bara að beygja sig undir það og eyða nóttunni á FSA-SA eða hvað hann nú heitir spítalinn á sunnanverðu Eyrarlandsholtinu.

Loksins er kyrrt og hljótt hérna á Klöppinni minni, rokið í pásu og mér finnst yndislegt að vera hérna ein þegar svo er. Ég verð öll svo uppspennt og stressuð þegar rokið allt að því rífur húsið upp og sendir mig útí Grímsey en ég þarf að venjast þessu og glíma við þetta á afslappaðan hátt. Húsið fer ekki neitt ég er alveg viss um það en þetta er alveg jafnóþægilegt fyrir því og ég sef hræðilega þegar suðaustanáttin ber húsið að utan, sérstaklega við höfuðgaflinn sem er við suðaustan vegginn. Kannski ég flytji mig í annaðhvort norðurherbergjanna í næsta suðaustanstormi. Nóg er víst plássið fyrir eina kvenkind.

Ég sakna mannsins míns alveg hræðilega. Þetta er hið versta mál því ég er á köflum óvinnufær. Þrátt fyrir Skype og myndavélar og beinar útsendingar héðan og þaðan þá er þetta bara ekki nóg. Þetta er allt í lagi svona í stuttan tíma en nú er þetta að verða eiginlega nóg af því góða. Ég leggst uppá fjölskylduna í Hrafnagilsskóla regluega og svo fer ég til mömmu reglulega en hún er orðin afskaplega léleg til líkama og sálar blessunin og það er lítið hægt að ræða málin við hana. Svo heimsæki ég hina tvo bræður mína reglulega svo þetta hefur ekkert með aðra að gera, heldur sjálfa mig og minn mann. Ein vika búin og níu eftir. Vonandi kemur hann til landsins í mars eða ég fer heim í stutta ferð og þá get ég séð börnin mín og það væri nú hið besta mál, og eiginlega alveg bráðnauðsynlegt en það kemur ekkert í staðinn fyrir hann Halla minn. Eftir þessi rúm 32 ár þá er þetta eins og að taka hluta af heilanum í burtu, nú eða handlegg, eða fótlegg, eða einhvern hluta af mér, hver sem hann er.

Þá er rannsóknin mín, þessi eina og sanna, byrjuð og það hefur gengið afskaplega vel hingað til en það hefur svo sem ekki mikið gerst, og þó, skipulagningu og fyrstu vettvangsrannsókn er lokið. Svo er ég byrjuð á fyrsta verkefni Menntagreiningar ehf, virðulegt heiti á fyrirtækinu mínu og Kalla, það er þokkalega umfangsmikið verkefni sérstaklega þegar tekið er mið af að niðurstöðum á að skila 15. apríl. Ég þarf að láta hendur standa fram úr ermum ef allt á að ganga upp. Það gengur eflaust allt saman en ég má ekki liggja á meltunni, það eru 12-14 klukkustunda vinnudagar framundan, sem er nú svo sem ekkert miðað við manninn minn en það er nú ekkert að marka hann...er það nokkuð?

Nú þarf ég að læra á "garage band" tæknina í tölvunni minni því ég ætla að taka upp öll viðtöl beint inná tölvuna. Ég er hrædd um að yngsti bróðursonur minn, hann er 11 ára, verði að kenna mér á þetta. Ég reyndi en þetta gekk eitthvað treglega hjá mér og það er svo miklu einfaldara að tala við þann sem kann en að reyna að finna útúr þessu sjálf. Ég hef svo margt annað betra við tímann að gera...eða þannig. Prjónarnir mínir eru hérna, og svo verkefnin mín að sjálfsögðu.

Komin á Klakann eftir hrakningar. Ég var veðurteppt í Boston í einn sólarhring vegna þess hversu illa gekk að afferma flugvélar Icelandair enda þurfti að bjarga einum farþega í einu með hjálp björgunarsveita og slökkviliðsbíla og það eftir margra klukkutíma bið um borð í vélunum. Það hefur verið leiðinleg bið það. Ég fór því í óvænta heimsókn til litlu drengjanna minna þeirra Jóhannesar og Haraldar og foreldra þeirra. Þau fluttu frá Rochester til Boston í fyrra sumar og við söknum þeirra óskaplega. Þessi töf kom sér því vel og það var voðalega gott að þurfa ekki að hanga alein á hóteli heldur vera á einkaheimili hjá vinum. Ég brunaði svo norður á sunnudaginn því ég byrjaði vinnu í gær og nú er það frá gengið að ég byrja doktorsrannsóknina mína í fyrramálið klukkan 10!!! jibíííí, loksins er komið að þessu. Mér tókst líka að ganga frá nettengingu fyrir Lönguklöpp og nú sit ég við eldhúsborðið mitt á Klöppinni og vinn hörðum höndum. Þetta er hinn mesti munur, því þá þarf ég ekki að leita mér að vinnustað hjá bræðrum mínum. Í dag er hávaðarok og gengur á með éljum. Ég vaknaði oft í nótt við hamaganginn en hann ætlar víst að lægja eitthvað einhverntíma.

Þá er komið að langþráðum áfanga, ég er á leið til Íslands á morgun föstudag til þess að klára doktorsrannsóknina mína, loksins, loksins. Það eru góðu fréttirnar, þær slæmu eru að ég sé ekki manninn minn í langan tíma. Við höfum ekki verið aðskilin svona lengi síðan 1975 og það er langt síðan þá. Ég lendi á laugardagsmorguninn og reikna með að keyra norður á sunnudaginn því ég byrja vinnu á mánudagsmorguninn. Mér sýnist veðurspáin vera heldur döpur fyrir ferðalög á laugardaginn, kannski lendi ég á Egilsstöðum eða Akureyri eða Kaupmannahöfn, hver veit. Eða kannski lendi ég í Keflavík og verð veðurteppt á Reykjanesbrautinni. Hvert sem verður þá fæ ég engu um það ráðið svo ég bara fer af stað í mitt ferðalag, fyrst keyri ég til Minneapolis og flýg þaðan til Boston og svo Boston til Íslands. Minneapolis flug Icelandair er í vetrarfríi svo ég þarf að flækjast um Ameríku fyrst. Aftur kem ég heim til Minnesota þegar vorið verður komið á fleygiferð, garðurinn minn orðinn grænn, trén komin með grænan lit, sum laufguð, önnur ekki. Vorið og haustið eru fallegasti tími ársins og því vil ég ekki missa af.

Hér eru nokkrar myndir frá fyrsta deginum í Vail. Eins og sjá má þá var veðrið óskaplega fallegt og fegurðin var einstök.

Kata og Halli í Vail

CIMG1908
Originally uploaded by Kata hugsar

CIMG1900
Originally uploaded by Kata hugsar

Vail

CIMG1915
Originally uploaded by Kata hugsar

Vail

CIMG1896
Originally uploaded by Kata hugsar

Það var stórhríð sem mætti okkur í gærmorgun þegar við héldum af stað á flugvöllinn. Þar biðum við í nærri tvo klukkutíma eftir að vélin okkar sem hringsólaði fyrir ofan okkur lenti. Þegar við gengum um borð var skyggnið orðið að engu en í vélina fórum við og biðum svo í tvo tíma á flugbrautinni þangað til fluginu var aflýst endanlega. Þá var að reyna að finna hótelherbergi nálægt vellinum og það var þrautin þyngri því einum 10 vélum var aflýst og flestallt ferðamenn eins og við í leit að næturstað. Mér tókst að finna herbergi á hóteli en það eina sem var laust var reykingaherbergi og það er eins og þetta hafi verið hebergi sem var frátekið til þess eins að reykja í, stanslaust, þvílík var lyktin, meira að segja handklæðin voru gegnsósa af reykingalykt. Við (þ.e. ég) horfðum svo á seinni hálfleik Superbowl. Alveg afbragðs góður leikur. Í morgun var þétt snjókoma en á völlinn fórum við og eftir tveggja tíma bið létti til og eftir klukkutíma bið um borð á meðan vélin var afísuð þá komumst við loksins í loftið og heim komum við sólarhring á eftir áætlun.

Þetta var mikil draumaferð. Síðasta daginn fórum við á svæði sem kallað er Blue Sky Basin og það var ótrúlega skemmtilegt. Það er nýjasta svæðið og þar eru ekki bara leiðir sagaðar úr skóginum eins og á eldri svæðunum heldur eru tré skilin eftir hér og þar og svo er skíðað á milli trjánna og því er eins og maður sé aldrei á sömu skíðaleiðinni því það er alltaf eitthvað nýtt að prófa. Skíðafærið var með eindæmum, veðrið fyrir það mesta alveg afbragð, dásamlegir veitingastaðir og skemmtilegt fólk, aaahhhhh það gerist bara ekki betra blessað lífið.

Það snjóaði í nótt og blés vel uppí fjöllum en þegar við fórum á skíði um klukkan 10 í morgun þá var ennþá snjókoma en lítill vindur. Við skíðuðum púðursnjó uppað hnjám í allan dag. Skyggnið var allt í lagi til að byrja með en lagaðist svo þegar blessuð sólin reyndi hvað hún gat að berjast í gegnum skýin, henni tókst svona af og til að vinna sér smá pláss en aldrei nóg til að komast alveg í gegn en þegar geislarnir komust niður á snævi þakkta jörðina þá var gott að skíða. Seinni partinn tapaði hún svo endanlega baráttunni um yfirráð á himninum fyrir snjófylltum skýjunum og skyggnið efst uppi varð afar lítið. Enda voru það þreytt læri sem komu heim á hótel uppúr klukkan 3 eftir 5 tíma skíðun í púðursnjó. Mér tókst að draga kall minn í heita pottinn honum til lítillar gleði. Hann fer nefnilega ekki ótilneyddur í sameiginlegt rassabað með ókunnugum. Potturinn hefði mátt vera heitari en gott var að láta líða úr sér. Ég fór svo í göngutúr seinnipartinn á meðan Halli fór á fund. Ég þurfti nefnilega nauðsynlega að verða mér út um súkkulaði, það er alveg bráðnauðsynlegt að borða súkkulaði eftir skíðaferð og ég átti bara ekkert súkkulaði og það er ekki gott, sérstaklega fyrir þá sem í kringum mig eru. Ég fann súkkulaðibúðina, ekki sælgætisbúð, og bara alls ekki sjoppu, heldur alvöru súkkulaðibúð, þar sem einsgöngu er selt súkkulaði og nú líður mér vel; dauðþreytt eftir skíðaferð dagsins, búin að hvílast í heita pottinum, borða súkkulaði og á leið í mat.

Fyrsti skíðadagurinn í Vail að kveldi kominn, kannski ekki kveldi en skíðun er lokið í dag. Þvílík dýrð og dásemd. Hvergi skýhnoðra að sjá, allt á kafi í snjó, brekkur vel troðnar og tiltölulega fátt fólk. Klettafjöllin eins langt og augað eygir og einu dökku dílarnir sem sjást eru trén og meira að segja mörg þeirra eru hlaðin snjó. Við þurftum aldrei að bíða meira en í 5 mínútur í röð og það var bara fyrst í morgun þegar allir voru að koma sér af stað á sama tíma, eftir það rendum við okkur nánast beint í gegn. Enda erum við lúin eftir 4.5 klukkutíma skíðun. Á morgun er víst spáð stórhríð en mér skilst að veðurspáin hér sé óáreiðanleg svo ég ætla ekki að gefa upp vonina alveg strax. Það var alveg dásamlegt að þeysast niður langar brekkurnar og finna skíðin bregðast við eins og ætlast er til, finna skurðinn í beygjunum halda vel að, leika sér með litlar og stórar beygjur, j-beygjur og s-beygjur, hratt eða hægt. Leika sér aðeins í hólunum, ég mátti til, þeir voru svo freystandi. Finna kuldann bíta kinnarnar, setjast niður með mínum besta vini yfir kaffibolla á fjallstoppi með útsýni yfir vetrarfegurðina. Leika sér í snjónum eins og unglingar. Hver segir svo að það þurfi bara að þreyja Þorrann og Góuna og þá verður allt betra. Lífið verður nú ekki öllu betra en þetta svona þegar leikur er annars vegar.

Vail

Klukkan er 7:30 að morgni hér í í skíðalandi Vail Colorado. Við komum í gær og notðuðum daginn til þess að jafna okkur á hæðinni, við erum í rúmlega 3000 metra hæð og það er nokkuð mikið fyrir okkur flatlendingana. Við gengum um bæinn í gær og fórum svo í ræktina hérna á hótelinu og þá áttaði ég mig á því að ég gæti nú ekki djöflast eins og venjulega. Það leið næstum yfir mig og þrátt fyrir mikla vatnsdrykkju þá lagaðist þetta lítið og því var klukkutími látinn duga. Í dag verður haldið á skíði, veðurspáin er dásamleg, allt á kafi í snjó og það snjóaði í nótt svo færið verður eins og best verður á kosið. Ég ætla mér að fara rólega af stað, bara bláar brekkur fyrir mig og léttar, troðnar, svartar, sumsé þurfum við að vera skynsöm svo við getum gengið á morgun og hinn. Engir moguls, ekkert (lítið allavega) púður, bara dusta rykið af tækninni og gera nokkrar tækniæfingar og njóta þess að svífa um á fleygiferð....

Við gerðum þessa líka fínu ferð til Iowa City um helgina. Þar heimsóttum við góða Landa og vini sem áttu heima hér í bænum síðustu fjögur árin en tóku uppá því að flytja suður á bóginn til Iowa til náms og starfs. Okkur finnst við vera orðin of einangruð hérna í Rochester enda hafa okkar bestu vinir flutt á brott hingað og þangað á síðasta ári. Svo vinnum við það mikið að það er ekki tími til að gera margt annað en að koma sér til og frá vinnu og svo ferðalög þess í milli. Það eru engir eftir sem geta komið í heimsókn eða við farið í heimsókn til sem ekki þurfa formlegt boð með góðum fyrirvara. Það er svo sem nóg af svoleiðis formlegheitum en okkur finnast vinamót yfir kaffibolla eða göngutúr, nema hvoru tveggja sé, mun skemmtilegri. Það var óskaplega gott að komast í annað umhverfi og njóta samvista góðra vina. Annars er svo sem ekki mikil vera heimavið næstu vikurnar og mánuðina svo þetta er svona stutt tímabil en nógu langt til þess að við gerum okkur grein fyrir því hversu nauðsynlegt það er að komast í burtu reglulega.

5 dagar þangað til Vail. OOOOOHHHHH ég hlakka svoooo til. Hér eru webcams frá Vail

Nú er ég búin að fá nóg af kuldanum. Það var 29 stiga frost í morgun og ekki veit ég hvert þessi hlýinda kafli fór því það hefur verið fjandi kalt alla vikuna. Þeir eru nú að spá miklum hlýindum, jafnvel yfir frostmarki á mánudaginn. Ég trúi því þegar ég sé það. Ekki það að ég hafi verið það mikið úti við þessa vikuna, en það að fara frá bíl í hús hefur verið alveg nóg fyrir mig til þess að átta mig á hversu lítinn áhuga ég hef á að eyða meiri tíma útivið. Það er voðalega fallegt að horfa út sól og logn, það vantar ekki en ég bara er búin að fá nóg af að vera að frjósa við það eitt að labba yfir bílastæðið hjá matarbúðinni og ekki er það vegna þess að ég er illa klædd; loðfóðraðir kuldaskór, dúnúlpa, föðurland, dúnvettlingar.... Eins og mér þykir vænt um veturinn. Sem betur fer er góð veðurspá fyrir Vail í næstu viku. Ekki nema 3-7 stiga frost og sól allavega tvo daga. Svo er að sjá hvort spáin rætist.

Það er óskaplega fallegt úti núna enda snjóaði í allan gærdag púðursnjó. Það er skafheiður himinn og stafalogn og sólin er komin á loft. Það er reyndar afar kalt, -23 eða svo og ég ætla því að bíða aðeins með að moka frá þangað til hlýnar dulítið. Nú er rétt rúm vika þangað til við förum í skíðaferð til Vail og þar er víst ævintýralegur skíðasnjór svo ég fæ að njóta vetrarfegurðar í einhverntíma. Svo er það Ísland og vetrarfegurðin þar....allavega svona dagur hér og þar með einhverju óræðnu í milli, kannski verður rigning, rok, sól, snjókoma, rok, sól, rigning, rok....logn!? Skildu stjórnmálin í Reykjavíkurborg taka mið af veðrinu? Það fer allt eftir því hvernig vindurinn blæs hver er við völd þar á bæ. Undarleg stjórnunaraðferð það.

Veður og hitastig er alltaf afstætt og allt miðast það við eitthvað ákveðið, í dag er t.d. nokkuð "hlýtt" ekki nema 16 stiga frost sem er náttúrulega 10 stigum hlýrra en í gær en skítkalt samt. Það snjóar núna og svo á að hlýna ennþá meira á morgun, kannski bara 7-9 stiga frost í nokkra daga og svo bara undir frostmark um helgina.....vááááá

Það er 26 stiga frost nú í morgunsárið, -36 með vindkælingu, og Halli ætlaði að fara a fljúga en það er of kalt. Flugskýlið er óupphitað og það er hreinlega hættulegt að vinna útí í þessum kulda. Þá er bara að nota daginn til innivinnu og fara í ræktina.

Það snjóar og snjóar í dag, rétt eins og á suðurlandinu heima á Fróni. Á morgun byrjar svo kuldakast, það á að fara niður undir -25 á morgun og hinn og svo eitthvað hlýrra næstu dagana þá á eftir. Ég sit við og undirbý "focus groups" sem ég er að vinna við þessa dagana. Ég er að rannsaka matsferli og væntanleg áhrif ef bætt verður við það ferli. Í gær var ég í mestu vandræðum með einn þátttakandann, hún gat ekki hætt að tala sem varð til þess að aðrir komust ekki að. Ég notaði alla þá tækni sem ég kann að draga athygli frá henni, draga aðra inní umræðuna, fá hana til að þagna blessaða konuna. Hún tók engum óbeinum skilaboðum og ég gat náttúrulega ekki sagt konunni að þegja, svo að lokum þá varð ég að biðja þátttakendur með nafni um að svara mér þegar ég spurði en það varð til þess að ég tapaði "umræðum" sem oft leiða til afar góðra upplýsinga. En það var betra en að gera fókus hópinn að einræðu.

Letidagur

Við vorum með íslenska sendinefnd hér í gær og við sátum á erfiðum fundum með þeim í gærmorgun og þegar nefndin fór úr bænum um klukkan eitt í gær þá var ég eins og gömul, undin tuska. Þetta tók mun meira á en ég bjóst við. Nú bíðum við og sjáum hvað setur. Það á eftir að reyna á þolinmæðina að bíða en þessu verður ekki flýtt. The "Mighty Mayo Clinic" tekur sinn tíma ef að líkum lætur. Lýðræði getur verið svo þungt í vöfum en svona eru ákvarðanir teknar hér á bæ og við hjónin höfum lítið um þá stjórnunaraðferð að segja, hvað þá að breyta henni.

Nú er ég farin að huga að líkamlegum undirbúningi fyrir skíðaferð til Vail í lok janúar. Ég hef engan áhuga á að verða svo útkeyrð eftir dag á skíðum að ég hafi litinn áhuga á að takast á við fjöllin daginn eftir. Í gær hljóp ég í 35mín, eliptical 35mín, step 20mín, lyfti í 30mín og þetta eða eitthvað svipað þessu ætla ég að gera 5-6 sinnum í viku út mánuðinn. Það verður samt örugglega ekki nóg, ég verð með strengi og helaum í neðri hluta líkamans eftir skíðin en allavega ekki alveg dauð. Ég hefði náttúrulega frekar viljað æfa mig á skíðum en það fer nú lítið fyrir skíðasvæðum hérna niðurfrá, kannski fer ég í Hyland, gamla vinnustaðinn minn og renni mér þar með gömlum samkennurum. Hver veit hverju mér tekst að koma fyrir í annríkinu. Annars er afar rólegt í dag, en það er lognið á undan storminum. Ég er að passa eina 8 mánaða stelpu í allan dag en í augnablikinu sefur hún...en nú heyri ég í henni svo þá er friðurinn úti í bili.

Ég er ánægð með úrslit forkostninganna í gær í New Hampshire. Hillary vann og Huckabee varð langt á eftir. Romney varð því miður ofarlega en McCain vann sem betur fer. Á meðan repúblikarnir vinna ekki forsetann aftur þá er mér svo sem alveg sama hver er í framboði en á meðan möguleiki er á að þeir vinni þá er eins gott að frambjóðandinn sé einhversstaðar nær miðju en Romney og Huckabee. Reyndar var Romney tiltölulega nálægt miðju þegar hann var fylkisstjóri í Massachusets en svo tók hann 180 gráðu snúning og er núna argasta íhald á hinum ýmsu sviðum. Þá sérstaklega hefur hann snúið sér í "social" málum eins og réttindum samkynhneigðra, fóstureyðingum, trúarofstæki, og í málefnum innflytjenda. Ég skil reyndar ekki hvernig fólk sem tekur svona snöggum breytingum er tekið alvarlega því fyrir mér breytti hann um skoðanir til þess eins að eiga meiri möguleika á kjöri til forseta. Það er hið besta mál þegar stjórnmálamenn skipta um skoðanir á meðan hann/hún færir rök fyrir máli sínu en Romney hefur ekki gert það og þessi snögga breyting eykur síður en svo álit mitt á manninum. Annað sem var gott við forkostningarnar í gær er hversu vel kom í ljós að frambjóðendur Demókratanna eru miklu frambærilegri en hinna, Clinton, Obama og Edwards eru öll mun frambærilegri en nokkur frambjóðandi Repúblikana. Sérstakleg finnst mér Clinton og Obama góð. Það væri ekki slæmt ef þau bjóða fram saman í haust!

Því miður vann Hillary ekki Iowa og því miður vann Huckabee...ekki gott mál. Obama er reynda mjög frambærilegur maður en ég held að Hillary yrði betri forseti því hún hefur mikla reynslu og mér líst svo voðalega vel á stefnu hennar í heilbrigðismálum. Fyrir mér ætti það að vera réttur allra að fá menntun og heilbrigðisþjónustu. Í menntakerfinu lifir tvöfalt kerfi góðu lífi og þau lyfta hvoru öðru upp, einkaskólarnir setja þrýsting á opinberu skólana með góðum árangri og örðuvísi skipulagi og opinberu skólarnir sýna fram á að það er hægt að þjóna öllum og "koma öllum til einhvers þroska" án tillits til trúarskoðana eða efnahags. Ég held að það yrði afskaplega gott fyrir heilbrigðiskerfið hér að fá opinbera þjónustu að keppa við þar sem allir fá þjónustu en á allt öðrum forsendum en núna er, rétt eins og ég held að heilbrigðiskerfið á Íslandi hefði gott af að fá einkareknar stofnanir að keppa við í meiri og stærra mæli en nú er. Það er öllum holt að fá samkeppni og þurfa að standast samanburð við aðra. Hvorug leiðin er góð ein og sér en samhliða eru þær hið besta mál í þjónustugeirunum tveimur.

Þá er komið að kveðjustundum. Kristín fer í dag og Karólína á morgun. Kristín leggur nú í síðustu ferðina til Princeton, stelpan útskrifast í vor. Og mikið óskaplega líður tíminn hratt, mér finnst svo stutt síðan hún fór þangað í fyrsta sinn, að mér fannst lítil, saklaus og hrædd. Núna er hún flott ung kona með fullt af sjálfstrausti eftir nærri fjögur ár af ógnvænlegu álagi jafnt líkamlegu, andlegu sem akademísku. Það fer ekkert á milli mála að Princeton stendur undir nafni sem einn af erfiðustu skólum landsins, álagið er þvílíkt að frá fyrstu til síðustu mínútu annarinnar er ekkert lát á. Það er ekkert sem heitir að lesa bara undir próf þar á bæ, ritgerðir, verkefni, umræður, kynningar, og svo próf er daglegt brauð og oft allt í sömu vikunni mörgum sinnum á önn. Það þýðir heldur ekkert að skila af sér lélegri vinnu, það kemur bara í hausinn aftur og þá beðið um betri vinnubrögð. Það liggur við að til þess að fá A þurfi hver ritgerð að vera hæf til birtingar í virtum blöðum og tímaritum. Og þetta allt í viðbót við róðurinn sem hún stundar 3-5 tíma á dag 6-7 daga vikunnar. Í ár er hún að auki fyrirliði og það kostar mikla vinnu því það þarf að halda hópnum saman og skipuleggja samkundur í viðbót við að vera fyrirmynd annarra. Hún tekur fyrirliðahlutverkið mjög alvarlega og fyrir vikið þá tekur það mikinn tíma....ég er hrædd um að hún ég hefði ekki þolað álagið.

Það er alveg hundleiðinlegt að vera lasin. Mér hefur verið óskaplega óglatt í allan dag án þess þó að kasta upp, beinverkir og þreyta. Þetta er að ganga, Kristín og Karólína höfðu þetta fyrr í vikunni og nú er komið að mér. Vonandi gengur þetta yfir sem allra fyrst, ég má ekkert vera að þessu. Ég hlýt að verða betri á morgun, allavega gekk þetta fljótt yfir hjá þeim systrum.

Það hefur verið brunagaddur í dag, fór niður í -24 stig í morgun en nú er eitthvað að hlýna og það jafnvel í 5 stiga hita um helgina eða "January thaw" eins og það heitir. Annars er allt með kyrrum kjörum, stelpurnar mínar eru í augnablikinu að hlaupa á stærsta innivelli bæjarins. Karólína þarf að hlaupa svona alvöru, ekki bara á bretti og stóra systir fór með henni til halds og trausts eða öllu heldur til þess að vera henni til skemmtunar. Ég er ein heima, í fyrsta sinn í tvær vikur og hef notað daginn vel í vinnu. Bæði fyrir Mayo og fyrir rannsóknina mína einu og sönnu. Í dag var ég að skipuleggja framkvæmdina, svokallaða "timeline" og ákveða hvað ég ætla að gera hvar og hvenær svona svo ég lendi ekki í því að öllu verði hrúgað á sömu dagana í lokin. Ég get nú ekki stjórnað öllu þessu en ég er að reyna að halda landshlutunum aðskildum þannig að ég safni gögnum fyrir norðan í febrúar og í Reykjavík í mars og svo reikna ég með að tína upp allar restarnar í apríl. Ohhhh, þetta lítur svo vel út á pappírunum og ég vona bara að áætlunin haldi svona fyrir það mesta. Það myndi gera lífið mitt svo miklu auðveldara en það má búast við að lífið leiki mig ekki svo létt, ég bý mig því undir það versta en vona það besta.

Caucus kosningar verða í Iowa á fimmtudaginn og við hérna í suðurhluta Minnesota förum ekki varhluta af auglýsingaflóði frambjóðenda í sjónvarpinu vegna þess að stöðvarnar á okkar svæði ná yfir norður hluta Iowa og því eru stanslausar auglýsingar stjórnmálamanna og konu á skjánum. Ég vona svo innilega að Hillary vinni, hún er alger gersemi. Hvað repúblikarnir gera er ekki gott að vita, ég vona bara að Huckabee nái ekki kjöri, hann er vondur kostur með allar hans kristilegu kreddur sem eiga sér enga stoð í kristnum fræðum en eru byggðar á mannvonsku og hræðslu og virðingu fyrir eingöngu þeim manneskjum sem hann og hans líkar hafa skilgreint sem "gott kristið fólk". Hversu oft ætli ég hafi heyrt fólki lýsa kostum manneskju sem "he/she is a good Christian" og oftar en ekki var sagt á undan til skýringar á hegðun hans/hennar "I don´t understand what happened, he/she is such a good Christian". Huckabee og Romney...úff.

Þegar ég var alast upp á gamla Fróni þá var vindur og rok mælt í vindstigum. Þessu var breytt fyrir einhverjum árum síðan, löngu eftir að ég flutti til útlanda og er vindur nú mældur í metrum á sekúndu og hef ég nánast enga tilfinningu fyrir þessari mælieiningu. Í ofsaveðrum undafarinna vikna heima á Íslandi þá hef ég verið að reyna að gera mér almennilega grein fyrir rokinu og ég hef snúið þessu uppí mílur á klukkustund. Ég hef svo sem ekki mikla tilfinningu fyrir þeirri einingu heldur en ég veit að 20mílur/klst er hávaðarok hjá mér en það er svona 9m/s, og t.d. skv. reglum hér er hreint alls ekki hægt að spila golf í 40mílum/klst. Í dag er t.d. spáð 35m/s á Kjalarnesinu og þegar ég umreiknaði það í mílur/klst þá er það rétt undir 80!!! Samkvæmt ólyggnum vefsíðum þá er sá vindhraði level 1 hurricane! Hvað þá vindhviðurnar í fyrradag sem fóru uppí 70m/s. Það er category 5, takk fyrir. Það hefur sumsé verið afskaplega hvasst, öðruvísi er ekki hægt að lýsa veðrinu.

Mikil dásemd sem þessi blessuð jól eru. Hér gengur lífið fyrir sig í mjög svo lágum og afslöppuðum gír, þ.e.a.s. hjá okkur mæðgunum. Halli hefur verið á vakt í fimm daga en í dag er hann búinn og kominn í fjögurra daga frí og þá getur hann vonandi tekið þátt í þessari allsherjar afslöppun sem við hin höfum verið í. Bjarni og Nicole komu á aðfangadag og við nutum aðfangadags og jóladags saman í mikilli ró og glöddumst yfir góðum mat, gjöfum og spjalli, grín og glensi. Ég fékk svo óvænta og mjög svo góða gjöf frá IRB (Internal Review Board) í University of Minnesota á annan jóladag þar sem mér var tilkynnt að rannsóknaráætlunin mín hafi verið samþykkt án athugasemda, og þá er mér ekki til setunnar boðið og rannsóknir hefjast við fyrsta tækifæri sem er í byrjun/miðjum febrúar.

Það er svo gott að hafa stelpurnar heima. Eins og mér finnst gaman að fylgjast með börnunum mínum verða að fullorðnu fólki sem tekur sínar ákvarðanir og afleiðingum þeirra þá finnst mér ekkert eins notalegt og húsið fullt af börnum. Þær komu báðar útkeyrðar heim eftir erfiðar annir og við erum að reyna að telja þeim trú um að svefn sé af hinu góða. Það sé hið besta mál að sofa vel og lengi...því er ekki alltaf vel tekið, þ.e.a.s. þær jánka því en gerðirar eru stundum aðrar. En samt, síðustu tvær nætur hafa þær náð 8-10 tímum sem er hreint ótrúlegt því þegar þær eru í skólanum þá þykir það gott að ná 6-7 tímum. Ég er hrædd um að hún ég væri orðin framlág eftir svoleiðis svefn í nokkra daga, hvað þá mánuði. Enda er ég ekki tvítug, ég verð stundum að minna sjálfa mig á það að ég get ekki alveg afkastað eins og ég gerði. Svo koma Bjarni og Nicole á sunnudaginn og þá verðum við með fullt hús. Gaman, gaman.

Fleiri gamlar myndir úr handraðanum

1. des 1976

1. des 1976
Originally uploaded by Kata hugsar

Rakstur í Herðubreiðarlindum

Rakstur í Herðubreiðarlindum
Originally uploaded by Kata hugsar

Þá er jólaboð deildarinnar um garð gengið og allt gekk þetta ljómandi vel. Það voru um 60 manns hér í gær og mikið fjör í hópnum. Ég er reyndar eins og gömul blaut tuska í dag, ekki veit ég hvers vegna þetta var nú ekki svo mikið meira en venjulegur dagur en þreytt er ég í öllum skrokknum. Stelpurnar mínar koma svo heim á morgun. Karólína flaug til systur sinnar á laugardagskvöldið og þær eyddu gærdeginum í New York í roki og rigningu og entust því ekki mjög lengi, en nógu lengi eftir því sem þær segja mér. Ég er á milli verkefna, næsta er svona rétt að komast á koppinn og þá er allt með kyrrum kjörum og því ætla ég að nota tímann til jólaundirbúnings. Eitthvað þarf að baka en það verða ekki nein ósköp; randalína, skinkuhorn, hjónabandssæla, spesíur og rúsínukökur. Ætli ég láti það ekki nægja nema sérstakar óskir komi upp um annað og meira.

Hún á afmæli hún Kristín, hún á afmæli í dag.... Hún stækkaði í nótt, hún stækkaði í nótt.....nei eins og hún sagði sjálf þegar ég talaði við hana áðan þá vill maður ekki stækka þegar maður er 22 ára, því það þýðir stækkun á þverveginn. Hún fæddist á laugardagsmorgni á FSA fyrir 22 árum síðan. Ég var búin að ganga í gegnum skelfilega meðgöngu þar sem ég þyngdist um 34 kg og því var reynt að kom mér af stað á þriðjudeginum fyrr í vikunni, og svo aftur á fimmtudeginum en ekkert gekk. Svo þegar mín ákvað að koma í heiminn þá gerðist það allt á nokkrum mínútum, það fáum að pabbi hennar rétt komst inná stofuna til að taka á móti henni. Ljósmæður og læknar máttu ekki einu sinni vera að því að færa mig inná fæðingarstofuna, hún fæddist bara inná stofu blessunin og það með þvílíkum látum að ég gargaði eins og ljón. Halli bað mig um að hafa ekki svona hátt! Þetta hefur verið hennar einkenni síðan, hlutirnir gerast þegar henni dettur í hug og þá alltaf í brunahasti og með mikilli óþolinmæði og af óskaplegum kraftir svo ekkert stendur í veginum. Hún er alveg yndisleg og það er svo gaman að eiga svona börn sem eru uppfull af orku og lífsgleði, hlýju og umhyggju.

22 stiga frost og snjór yfir öllu, hann hverfur ekki fyrr en í mars ef að líkum lætur. Stelpurnar koma heim á þriðjudaginn, hjá Karólínu hefur verið mjög heitt, 26 stiga hiti og sól í gær og hún fékk lit á sig á æfingu. Þetta er reyndar hitabylgja á hennar slóðum. Það er reyndar tiltölulega heitt hjá Kristínu í New Jersey en á að kólna niður undir frostmark svo það verður áfall fyrir likama þeirra að koma heim í kuldann. Báðar hlakkar til heimkomu en þær þurfa einhvern tíma til aðlögunar geri ég ráð fyrir. Það er reyndar smá hlýnun rétt eftir helgi, ekki yfir frostmark samt, svo þetta verður engin 20-30 stiga frost heimkoma, en hér er mun kaldara en þær eiga að venjast.

Ég skilaði af mér verkefni í dag. Þetta var um menntakerfi röntgendeildarinnar hér. Ég var svolítið stressuð fyrir fyrirlesturinn, þetta er jú þrátt fyrir allt deild mannsins míns en allt hafðist þetta og gekk reyndar mjög vel. Það er svolítið einkennilegt að koma með harða gagnrýni á deild sem er búin að vera númer eitt í landinu í mörg ár en það má alltaf bæta á sig blómum eins og Tóta tindilfætta sagði. Ég talaði við 37 af staffinu, allt fólk sem situr í einhverri menntanefndanna...þær eru átta... og þetta var reyndar mjög skemmtilegt því ég átti mörg mjög skemmtileg samtöl um menntun í röntgen og menntun röntgenleikna sérstaklega og það er svo gaman að tala við fólk sem hefur áhuga og orku til að sinna menntun, það eru nefnilega ekki allir sem hafa þennan brennandi áhuga og því er gaman að tala við þá sem hafa áhuga á menntun ekki bara eigin ágæti og þekkingu. Þá er það næsta verkefni, ég er ekki viss um að það verði eins skemmtilegt því ég veit ekkert um aðstæður svo það á eftir að taka mig langan tíma að setja mig inní þetta. Svo er ég líka að skoða eitt verkefni enn sem gæti verið óskaplega skemmtilegt því það er um "diversity" Nú til dags snýst það um margt annað en kyn, kynþátt eða trúarbrögð, það snýst um hugsun og afstöðu til hlutanna ekki útlit og þetta gæti orðið mjög spennandi umræður. Þetta verkefni hefur reyndar dregist því miður því ég verð á Íslandi í þrjá mánuði í vetur við rannsóknir og allsendis óvíst að mér takist að klára þetta áður en ég fer í byrjun febrúar.

Ég var rétt í þessu að muna hvað unga fókið er að gera á myndinni hér fyrir neðan. Þau voru að reyna að finna út hversu há Drangey er! Þegar við stóðum á bjargbrúninni þá vorum við að velta fyrir okkur hversu langt væri niður og þar sem enginn vissi þetta nákvæmlega þá var bara að reyna að finna það út með mælingum og stærðfræði. Það var sumsé tekinn tíminn af því hversu lengi steinninn var í falli og það eru greinilega þrír að vinna við tímatöku, einn að kasta, ein að taka mynd og ein að horfa á...þetta er eins og með fingurna sem duttu í sjóinn. Ekki man ég niðurstöðurnar eða hvort þær nálguðust rétta niðurstöðu en ég man afskaplega vel veðrið, fegurðina og útsýnið. Allir á myndinni vinna á einhverju sviði vísinda, þrír læknar einn hjúkrunarfræðingur og einn skógfræðingur og öll voru þau í námi á þessum tíma.

Ung blómarós

Ung blómarós
Originally uploaded by Kata hugsar

Við Jökulsárlón í ágúst 1983

Eðlisfræðirannsókn í Drangey

Eðlisfræðirannsókn í Drangey
Originally uploaded by Kata hugsar

Þetta unga fólk er hér að rannsaka fallhraða í Drangey 1983. Þau eru LÓ, ÞHJ, FB, GÞG og IK

Meiri snjór, meiri snjór, meiri snjór

Meiri snjór, meiri snjór, meiri snjór
Originally uploaded by Kata hugsar

Snjór í Rochester

Snjór í Rochester
Originally uploaded by Kata hugsar

Það snjóar og snjóar og snjóblásarinn vill ekki þíðast mig, bara Halla, og ég handmoka því frá a.m.k. annan hvorn dag. Það eru mörg ár síðan það hefur verið svona mikill snjór í desember og það er svoooooo gaman. Það er undurfallegt úti, hljóðin í náttúrunni lág og þýð og gott að sitja inni við skriftir með fallegt útsýni yfir garðinn minn. Það er líka voðalega gott að skjótast út til að moka frá....reyndar svo sem ekkert að skjótast ef moka þarf frá öllu því það tekur mig hátt í tvo tíma, en gott er að fara út
í ferska (ískalt líka) loftið öðru hverju. Ég rúllaði graskerunum sem við skárum út fyrir Halloween útí skóg og ég sé spor eftir dádýrin í kringum kerin og graskerin hafa minnkað til muna. Gott að vita að einhver getur nært sig á þeim, ekki finnst mér þau góð til átu.

Ég tók mig til í gær og fór í gegnum gamlar myndir og ég má til með að deila þessum þremur til að byrja með. Sú fyrsta er frá brúðkaupsveislunni okkar. Veislan þætti heldur klén nú til dags með 32 í kaffi í heimahúsi! Sú næsta er af ungum menntskælingum á leið í fallhlífarstökk, þeir eru frá vinstri: HB, RA, ÞHJ, GÞG, PS og IK. Þriðja myndin er tekin þegar við fórum ásamt góðum hópi vina útí Drangey á vegum Guðríðar haustið 1983, hreint ógleymanleg ferð í stafalogni og sól.

gifting

gifting
Originally uploaded by Kata hugsar

20. nóvember 1982

fallhlifarstökk

fallhlifarstökk
Originally uploaded by Kata hugsar

Fallhlífarstökk, febrúar 1977 eða 1978

ungir menn

ungir menn
Originally uploaded by Kata hugsar

Á leið útí Drangey í september 1983

14 stiga frost og vindur nú í morgunsárið, hvít jörð og spáð mikilli snjókomu á morgun. Veturinn er að ganga í garð, svona rétt um það bil. Um síðustu helgi var 10 stiga hiti svo þetta er svona fyrsta alvöru kuldakastið þetta haustið...það er nefnilega ekki kominn vetur samkvæmt dagatalinu hér, það gerist ekki fyrr en á vetrarsólstöðum. Sólin kemur upp um klukkan 7:30 og sest aftur um 4:30 sumsé 9 klukkutímar af sól og um 10 af dagsbirtu. Ég er að bíða eftir að fá síðustu 10 viðtölin úr ritun og ætla því að taka daginn létt og klára greiningu í næstu viku. Ég fer í ræktina mína á eftir og hleyp í 45 mínútur fer svo í yogalates í klukkutíma, klipping eftir hádegið, hitti Bjarna seinni partinn og veisla í kvöld...góður dagur framundan.

Repúblikarnir voru í kappræðum í gærkveldi og mér til mikillar gleði þá voru þeir í því að skera hvorn annan á hol en ekki að ráðast á Clinton eins og síðast. Hún er reyndar þess alveg full fær að verja sig og er ekki síður hörð en þeir. Mér líkar alls ekki málefnaflutningur Repúblikanna, þeir tala helst eingöngu um trú, samkynhneigða, fóstureyðingar, innflytjendur (eins og okkur) og stundum um stríð en þeim finnst ekkert atriði að tala um menntun, mengun, heilbrigðismál eða annað sem mér finnst skipta mun meira máli. Til þess að fá málefnalega umræðu um þá málaflokka þá hlusta ég á Demókratana mína. Ég er ekki sammála þeim alltaf í hvernig leysa eigi málin en mér finnst hún Hillary alveg feyki góð og vildi óska að hún kæmist til valda. Mér finnst náttúrulega að allir eigi að hlusta á mig og mínar skoðanir því þær eru þær einu réttu en þar sem ég næ ekki eyrum þessa ágæta fólks þá þusa ég bara þeim mun meira hér heima við.

Ég er farin að velta því alvarlega fyrir mér hvort það séu of margir alþingismenn á Íslandi. Mér finnst með ólíkindum hvað þeir hafa tíma til að hugsa um smámunaleg atriði. Að það skuli virkilega vera um það umræða á Alþingi hvort auðkenna eigi nýbura á sjúkrahúsum í bleiku eða bláu eftir kyni er ofar mínum skilningi. Einnig hvort kalla megi meðlimi ríkistjórnar "ráðherra". Hafa þeir vikrilega ekkert þarfara um að hugsa. Ég hélt að Alþingi væri vettvangur stóru málanna, grundavallaratriða samfélagsins, löggjafarvaldið en ekki framkvæmdavaldið. Ég er greinilega ekki með það á hreinu hvert verksvið alþingismanna er.

Þá er Thanksgiving liðinn og börnin mín farin heim til sín og í skóla. Karólína tók sig til og vann á föstudaginn í barnafataverslun sem hún vann í í sumar. Ég hef aldrei farið að versla á "black Friday" en hún ákvað að prófa enda hefur hún gaman að svona ati. Mollið og búðin opnuðu klukkan 5 að morgni, já 5, og það var brjálað að gera strax þegar opnað var. Þegar Karólína kom í vinnuna klukkan 8:45 þá var biðröð hringinn í kringum búðina. Við Kristín litum við hjá henni um klukkan 2 og þá var smá pása en það var samt fullt af fólki í búðinni en Karólína sagði að þetta væri pása, allavega miðað við hvað gengið hafði á fyrr um daginn. Þetta minnti mig á þá tíð þegar ég vann í "Sport og Hljóð" pabba míns fyrir öll jól í mörg herrans ár. Þá var fullt útúr dyrum frá morgni til kvölds á Þorláksmessu og laugardagana á undan. Þá var smá aukið við opnunartímann og hann náði svo hámarki á þollák, til klukkan 11 að kvöldi. Þá var mikið líf í tuskunum og mér leið eins og allir bæjarbúar væru í bænum, allar búðir fullar af fólki og gangstéttirnar í Hafnarstrætinu troðfullar. Raðirnar fyrir utan Bókabúð Jónasar og Bókabúðina Huld náðu útá götu og Amaro var stappfull svo erfitt var að komast leiðar sinnar. Að sjálfsögðu er snjór yfir öllu og kalt í veðri í minningunni, engin rigning og hlýindi á jólum í þá daga.

Gullbrúðkaup

Gullbrúðkaup
Originally uploaded by Kata hugsar

Silfurbrúðkaup

Silfurbrúðkaup
Originally uploaded by Kata hugsar

Við eftir 25 ár

Við eftir 25 ár
Originally uploaded by Kata hugsar

Yndislegur dagur í gær, Thanksgiving, allir heima. Bjarni og Nicole voru að elda allan daginn og voru búin að undirbúa veisluna í heila viku, í það minnsta. Kalkúninn var settur í vatn sem í var salt/hunang/laukur/hvítlaukur og látinn liggja í sólarhring eða svo og fyrir vikið var hann afar safaríkur. Meðlætið var náttúrulega: kartöflumús, sætar kartöflur bakaðar með marshmallows og hlynsírópi, sykurhúðaðar gulrætur, ferskar baunir (nei, ekki þessar ofsoðnu og næringarlausu frá Ora), fylling þar sem allt var heimatilbúið, meira að segja kornbrauðið, sósa, cranberry sulta með ananas og appelsínum, og salat og í eftirmat voru heimagerð pecan og pumpkin pæ. Himnesk máltíð með alla fjölskylduna heima. Á eftir var spilað Monopoly. Það hét Matador þegar ég var ung og göturnar hétur Bankastræti, Austurstræti, Laugarvegur og Pósthússtræti en ekki Boardwalk, Park Place, Pennsylvania Avenue, og Virginia Avenue. Reyndar hefðu allir við borðið vitað hvar hver og ein íslensk gata er, en við eigum ekki íslensku útgáfuna, því miður. Það væri gaman að vita hvað hitaveitan, rafveitan og vatnsveitan heita nú til dags. Karólína vann, malaði alla, enda í business námi...eins og það skipti máli í svona spili! Þetta er jú bara heppni, Halli segir það allavega, enda tapaði hann.

Ísland á morgun og Spánn í næstu viku og ég hlakka mikið til ferðarinnar. Byrjum á því að halda uppá stórkostlegan áfanga Dr. Betu fyrir norðan á laugardaginn. Það er alltaf svo gaman að fara í veislur þar sem flestir þekkjast, sérstaklega þegar fjölskyldan er með.

Ég hef alltaf jafngaman af að fylgjast með íslenskri umræðu, það þurfa nefnilega svo margir að taka þátt. Það er alveg sama hvort um er að ræða orkumálin, lágvörumarkaðinn, umferðina í Smáranum, fótbolta, álver, nagladekk, þorskkvóta eða veðrið það er hægt að setjast niður yfir kaffibolla hvar sem er á landinu og með hverjum sem er og hlusta á og taka af vanmætti þátt í spjallinu, það er hvergi komið að tómum kofum og allir hafa skoðun, og það mikla og sterka, á öllum málefnum. Við erum náttúrulega fötluð hérna þar sem Moggi er ein af örfáum leiðum til þess að halda sér svolítið við. Ég les reyndar visir.is orðið á hverjum degi og stundum gef ég mér tíma til þess að horfa á sjónvarpsfréttirnar og þá bara á RÚV og svo les ég örfáar bloggsíður (það er svo ótalmargar af þeim hræðilega illa skrifaðar að kennarinn í mér tekur völdin og byrjar að leiðrétta), svo uppsrettur frétta eru takmarkaðar og þótt mér finnist við nú svona ágætlega uppslýst þá er alltaf merkilegt að koma heim og finna út allar aukasögurnar sem fljóta um í samfélaginu. Við vorum heima í byrjun október þegar borgarstjórnin féll og Halli á fundi í heilbrigðsráðuneytinu þegar fréttirnar bárust, svo ég reyndi að fylgjast með en það er svo ótalmargt sem ég ekki veit til þess að fylla í eyðurnar og ná heildarmyndinni að það hefur tekið mig margar vikur að ná botni í þetta og er honum þó ekki náð. Ég veit ekkert hverjir aðalleikararnir eru, ég vissi ekkert hver Bjarni Ármannsson er og hafði örsjaldan heyrt minnst á Hannes Smárason og nánast aldrei á Björn Inga Hrafnsson, en nú fer það ekki fram hjá meira að segja mér hvað þessir herrar standa fyrir og álit mitt á Birni Inga og hans pólitíska siðferði er ekkert. Ég hef aldrei séð og heyrt annað eins, að ráðast á mann og annan, blaðra og kjafta til hægri og vinstri um trúnaðarmál er ekki til þess fallið að vinna mitt traust. Rök mannsins eru hriplek í hvert skipti sem hann styður mál sitt og svo endar hann alltaf með að segja að þessi og hinn vissi hvað var að gerast og að þessi og hinn tók í raun ákvörðun sem svo Björn Ingi skrifaði undir. Ætli maðurinn geri sér ekki grein fyrir að hann er að lýsa sjáfum sér og eigin vinnubrögðum þegar hann talar svona?

Klukkunni var breytt í nótt og nú er "daylight saving time" búinn og það munar 6 klukkustundum á Íslandi og Minnesota eins og fimm tímarnir séu ekki nóg að jafna sig á þá er nú búið að bæta við einum klukkutímanum enn. Helgin hefur verið yndisleg, við fórum til Twin Cities á föstudagskvöldið og hittum okkar bestu vini í borginni á Brasilískum steikarstað www.fogodechao.com Þetta var öðruvísi upplifun en við bjuggumst við. Þetta var nú eiginlega svona "all you can eat of meat" staður en allt kjöt er borið fram af gaucho klæddum ungum mönnum sem hlupu um með kjöt á spjóti. Þegar viðskiptavinirnir snéru grænu hliðinni á kortinu upp þá komu ungu mennirnir hlaupandi og ein af sextán mismunandi kjöttegundum/matreiðslu varíasjónum var boðin. Mér fannst þetta lítið eiga skilt við "gourmet dining" heldur var þetta svona "borðaðu þangað til þú getur ekki meir og langar helst að æla" staður. Ekki mín deild lengur. Við gistum svo hjá vinum okkar um nóttina og svo fór kall minn í "Torske klubben" á hádegisverðarfund með norsku mafíunni. Ég fór að versla í borginni, það var svo sem allt í lagi en mér finnst bara ekkert gaman að versla, því miður, ég geri þetta af illri nauðsyn. Eftir að ég léttist svona mikið þá hef ég þurft að endurnýja allt í fataskápnum, allt frá nærbuxum í vetrarkápu, og það er að koma svona hægt og rólega enda þrjú ár síðan ég breytti um lífsstíl. Dagurinn í dag fór í að ganga frá ýmsu hér heimvið og svo fórum við í ræktina. Hin allra besta helgi.

Við höfðum það fínt í gærkveldi á Halloween þótt engin væru börnin að fara með á milli húsa. Við fengum eina 6 mánaða gamla ljónynju í heimsókn en hún er enn of ung til þess að fara á milli húsa og segja "trick or treat" og þaðan af síður að borða allt sælgætið sem fylgir.

Halloween

Halloween
Originally uploaded by Kata hugsar

Maðurinn minn sótti um prófessorstöu við Háskóla Íslands í mars s.l. Hann fór í hæfnismat og var dæmdur hæfur af bæði HÍ og LSH. Síðan hefur ekkert heyrst og það eru liðnir 7 1/2 mánuður en ekki er það vegna fjölda umsækjenda, hann var sá eini. Ekkert viðtal, ekkert annað en að hann hefur látið heyra í sér í góðra vina hópi að hann sé ekki ánægður. Það kallaði á viðbrögð einhverra í valdastöðu og því var hringt en sagt að ekkert væri hægt að gera að svo stöddu því málið væri "í nefnd" sem er tungutak aftan úr miðstýrðri forneskju. Það virðist enginn hafa í sér döngun til að setja hnefann í borðið og taka ákvörðun á hvorn veginn sem er. Kannski vilja þeir bara ekkert fá hann en þá þarf að segja það umbúðalaust. Kannski eru þeir að smíða málatilbúning til að geta hafnað honum án þess að það líti illa út. Það er nú ekki svo að hann sé atvinnulaus og þurfi á þessari stöðu að halda til þess að halda andlitinu, yirlæknisdjobbið hans hér er ekkert til að fela eða kvarta undan. Okkur langar að flytja heim innan þriggja ára eða svo en það verður á okkar forsendum, ekki á forsendum þeirra sem draga hann á asnaeyrunum og í skjóli nefnda.

Nú fer að styttast í næsta ferðalag. Við Halli leggjum af stað í silfurbrúðkaupsreisu í lok næstu viku. Þá er reyndar afskaplega kunnuglegt ferðalag á dagskrá. Við keyrum til Minneapolis og leggjum í hann með Icelandair á leið til Íslands....höfum víst gert það áður! Stoppum á Íslandi í sex daga, og leggjum þá land undir fót með allri fjölskyldu Halla og höldum til Barcelona. Þar á að halda uppá gullbrúðkaup tengdaforeldra minna með þeim náttúrulega og báðum systkinum Halla og konu Ara. Til Barcelona höfum við aldrei komið svo þetta verður gaman. Ég hef verið að lesa mér til og er ákveðin í að fara á modernisma göngutúr um borgina og drekka í mig Gaudí og svo vil ég fara á Míró safnið. Þetta eru mínar tvær óskir og vonandi fæ ég þær uppfylltar. Það er ótalmargt annað sem mig langar að sjá en það verður að sjá til því í svona hópi verður að reyna að gera öllum til hæfis. Til baka komum við að kvöldi 19. og svo leggjum við í hann vestur um haf á silfurbrúðkaupsdaginn sjálfan, 20. nóvember. Stelpurnar mínar koma heim daginn eftir í Thanksgiving frí og Bjarni og Nicole koma svo annað hvort þann dag eða daginn eftir með vinum sínum og hér verður haldin stór og mikil Thanksgiving veisla með kalkún og miklu meðlæti kokkað af Bjarna og vinum hans.

Sunnudagsmorgunn og klukkan er rétt um átta. Tveggja stiga frost úti en spáð 15 stiga hita yfir daginn og sól. Morgunmatur búinn hjá mér en New York Times og Sunnudags-Moggi bíða lesturs. Halli sefur ennþá. Það er einhver lumpa í honum, kannski hefur hann ofkeyrt sig. Vikan var ótrúlega erfið hjá honum og hann vaknaði í gær með svima og kuldahroll og var hálf ómögulegur í allan gærdag. Ég er voðalega fegin að hann láti eftir sér að sofa, það er ekki svo oft sem hann gerir það. Núna þegar hann er sestur aftur á skólabekk þá þarf hann að læra heima, skila ritgerðum, eitthvað sem hann hefur ekki gert síðan vorið 1979 þegar "stóru ritgerðinni" var skilað. Ekki þurfti hann að skrifa ritgerðir í læknadeildinni! Þetta er náttúrulega allt gert á kvöldin og um helgar eftir langa og erfiða vinnudaga. Alltaf sami dugnaðurinn í honum blessuðum, fellur sjaldan verk úr hendi. í gær fórum við útí sveit á búgarð kollega hans í Halloween/pumpkin útskurðar veislu. Það var undurfallegt, stafalogn og sól og haustlitir hvert sem litið var...hreint dásamlegt. Svo skelltum við okkur í bíó á eftir og sáum Michael Clayton með Georg Clooney sem var ljómandi góð, svolítið öðruvísi spennumynd og afar vel gerð. Sumsé góður laugardagur og sunnudagurinn lofa góðu.

Það er búið að vera undurfallegt hér heima síðan ég kom til baka. 10-15 stiga hiti á daginn, glampandi sól og lítill sem enginn vindur og haustlitirnir í hámarki, um frostmark á nóttunni og það er hrím yfir öllu þegar sólin kemur upp. Ég sit við að vinna fyrir Mayo, ég er í miðri viðtala hrinu, núna um núverandi ástand menntunar hjá röntgenlæknum og svo hvað bíður í nánustu framtíð. Ég er að tala við alla sem hafa eitthvað með menntun að gera á deildinni og Halli er einn af þeim. Ritarinn sem sér um að skipuleggja viðtölin fyrir mig hringdi í hann í síðustu viku og spurði hvort hann gæti farið í viðtal til mín. Halli fór að hlægja og sagðist ræða við mig heima við eldhúsborðið. Á planinu mínu sem ég fékk á mánudaginn segir að Dr. Bjarnason "will discuss at home". Hin 39 sem ég tala við verða að láta sér nægja símann. Við erum reyndar ekki búin að tala endanlega saman um þetta enda tölum við um heilbrigðismál alla daga og að sjálfsögðu koma menntamál röntgenlækna alltaf inní það. Kannski þeir hjá HÍ/LSH ættu að hlusta á viðtölin, allavega að sjá niðurstöðurnar þegar þær koma. Þar á bæ yrði kannski hugsað aðeins til framtíðar en ekki alltaf að bregðast við því sem búið er...reaktívt og próaktívt heitir hann víst munurinn sá.

Hún á afmæli hún Bryndís, hún á afmæli í dag!!!!!!!!!

Til hamingju með árin 40 kæra Bryndís

Það var svo gaman á föstudagskvöldið síðasta því þá hélt hún Bryndís mín mágkona uppá fjörutíu árin sín. Veislan var á Öngulsstöðum og það var boðið til mikillar matarveislu og allt náttúrulega heimatilbúið. Skemmtiatriðin voru heimtilbúin líka en það var ekki á þeim að sjá því tónlistarflutningurinn var betri en margt sem gefið er út enda atvinnutónlistarmenn í meirihluta. Það var gert mikið og skemmtilegt grín að Bryndísi og nánast daglegum uppákomum sem flestar eru afleiðing þess hversu utan við sig hún er. Ég var búin að gera uppkast af ræðu en þegar til kom þá fannst mér hún ekki passa því þetta var lofræða því ég þekki nefnilega ekki þá hlið Bryndísar sem gert var grín að. Ég þekki bara hlýlegu, notalegu, umhyggjusömu, duglegu, greiðviknu, hjálplegu, hliðina og þar sem afmælisbarnið bað um að engar lofræður yrðu fluttar þá sat ég sem fastast. Kannski hefði ég átt að hæla henni samt, ég er ekki nógu dugleg að segja mínum nánustu og kærustu hversu góð þau eru og hversu vænt mér þykir um þau og þetta var náttúrulega tilvalið tækifæri að bæta eitthvað úr því. En þá hefði ég klökknað og það er ekki gott í veislu með mörgum.

Komin heim eftir fína ferð til Íslands. Ég heimsótti marga, marga grunnskóla og nú er að skýrast hvaða skóla ég get rannakað. Ég þarf tvo á Akureyri og fjóra í Reykjavík og ég er búin að ákveða tvo fyrir norðan og tvo fyrir sunnan og nú er að leggjast yfir gögnin, og bíða eftir meiri upplýsingum frá skólunum og svo taka endanlega ákvörðun. Rannsóknin byrjar svo í febrúar og stendur yfir fram í apríl og ég reikna með að vera á Íslandi mest allan tímann. Það verður svo gott þegar þetta er búið og ég get farið að gera allt hitt sem mig langar til. Ég hef verið í sjálfskipuðu banni að gera eitthvað skemmtilegt í nærri tvö ár. Ég má ekki læra að fljúga, frönsku, trésmíðar eða MBA fyrr en þetta er búið og nú sé ég fyrir endann á þessu. JIBBBBBÝÝÝ

Gærdagurinn endaði í mjög svo góðra vina hópi yfir góðum og skemmtilegum mat og dagurinn í dag byrjaði í hópi sömu vina nema nú var gengið klukkutíma í rigningu um Heiðmörkina. Yndislega falleg gönguleið, haustilitr farnir að gefa sig en lyktin af gróðrinum guðdómleg og við komum að bílunum náttúrulega blaut innað beini en ákváðum að hittast á Jómfrúnni í Lækjargötu yfir smørbrød og fíneríi áður en Halli hélt í Ameríkuflugið. Hann er nú farinn heim á leið og ég sit eftir í viku í viðbót til að vinna að undirbúningi Rannsóknarinna einu og sönnu og svo að fara í fertugs afmæli mágkonu minnar um næstu helgi. Ég hlakka mikið til, það er svooooooooo gaman að hitta skemmtilegt fólk sem er manni kært.

Þá er tölu minni yfir skólastjórum Íslands lokið og ég held að sæmilega hafi gengið. Ég fékk því miður enga umræðu af stað, ég var að vonast til að fá fullt af spurningum eftir fyrirlesturinn og gerði ráð fyrir því en því miður komu engar. Kannski var ég of óþolinmóð og lokaði of snemma, kannski var þetta of snemma dags til þess að frjó og gagnrýnin hugsun væri komin í gang, kannski hefði ég átt að biðja fólk að ræða í hópum áður en spurningum var beint að mér, kannski átti ég að fá fundarstjóra með mér í lið og ganga um salinn og örfa umræðu svolítið...hvað veit ég en allavega þá fékk ég ekki neinar spurningar en varla vegna þess að ég hafi svarað þeim öllum. Því geri ég mér alveg grein fyrir.

Hingað hef ég ekki komið langa lengi...eða síðan í júní. Það er langur tími, svona hlutfallslega, í lífinu.

Núna er ég á landinu bláa, Reykjavík útum gluggann minn, svolítið grá en stundum blá og fögur, alltaf skemmtileg. Halli er á fundi í Heilbrigðisráðuneytinu. Átti að vera þar í gær en vegna ýmissa atburða gærdagsins, eitthvað meira og stærra en hann, m.a. borgarstjórnarslit og allskonar vitleysa í gangi, þá var fundi frestað þangað til í dag. Vonandi er einhver ró komin á liðið svo það geti talað um heilbrigðismál. Ég fer á ársfund Skólastjórafélgs Íslands eftir hádegi suður í henni Keflavík en þar á ég að halda fyrirlestur um sjálfsmat í skólum í fyrramálið. Vonandi kemst ég skammlaust frá því, ef ekki þá hef ég nú verið að með hugann við eitthvað annað síðustu árin því þetta er víst það sem ég hef verið að læra og vinna við í ein sjö ár eða svo. Verð vonandi doktor í þessu á vordögum.

Römm er sú taug er rakka dregur föðurtúna til.

Af stað ég fer eina ferðina enn.

Flott grein um Hrafnagilsskóla í miðju Moggans í dag!

Á föstudaginn sendi ég leiðbeinandanum mínum ritgerðina einu og sönnu til yfirlestrar en hún (leiðbeinandinn, ekki ritgerðin) er í Atlanta á fundi og er svo farin í sabbatical í eitt ár svo nú er að sjá hvernig framvindan verður með hana upptekna í örðum heimsálfum. Það var gott að losa sig við ritgerðina í einhvern tíma því ég get lítið gert á meðan ritgerðin er í yfirlestri, sem þýðir náttúrulega að ég hef meiri frítíma!

Ég er byrjuð að pakka fyrir Íslandsferð!

Ég er komin á fullt í ræktinni aftur, og eins og svo oft áður þá kann ég mér ekki hóf þegar kemur að heilsurækt. Í fyrradag sendi þjálfarinn minn mér tölvupóst þar sem hún spurði hvort það væru einhver sérstök svæði á líkamanum sem ég vildi vinna að og ég skrifaði á móti að ég vildi styrkja rass, maga og axlir og í gær var erfiðasti tími sem ég hef verið í hjá henni. Í dag er ég að kálast úr strengjum, aðallega í rassinum og ég er strax farin að kvíða morgundeginum! Ég geri örugglega engar styrktaræfingar yfir helgina, ég má þakka fyrir ef ég verð búin að ná mér á mánudaginn.

Bölvans óhemjugangur þetta er alltaf hreint í mér.

Það er hljótt í húsinu því íslensku læknarnir eru farnir að hvíla sig og við gömlu sitjum við vinnu. Karólína er í vinnunni en kemur væntanlega innan örfárra mínútna. Okkur Halla var boðið út að borða af gestunum okkar og áttum við rólegt og gott kvöld yfir góðum mat á skemmtilegum veitingastað. Það er búið að vera hávaðarok í allan dag og eftir rigningu morgunsins kom hiti (32 gráður) og raki. Veröldin er alltaf jafn falleg á þessum tíma árs þegar plönturnar mínar skiptast á um að springa út áður en dádýrin ná að éta knúppana. Það fer að styttast í sorglega brottför íslensku fjölskyldnanna okkar hér í bænum og við ætlum að reyna að eyða eins miklum tíma af helginni saman eins og hægt er...síðustu helginni okkar allra hérna í bænum. Þetta verður hræðilega erfitt fyrir okkur því það eru allir okkar vinir að fara eða eru farnir. Haustið verður erfitt, við verðum bara að leggjast í ferðalög til þess að hitta vini og fjölskyldu.

Mayo Clinic og maðurinn minn ætla að halda fund (Mayo Vascular Symposium, nei ekki HB Vasc...) á Íslandi eftir tvær vikur á Hótel Nordica (eða hvað það nú heitir núna...Hilton Nordica?) og nú er undibúningurinn á allra síðasta sprettinum. Þetta er búið að vera margra ára ferli og nú er sumsé loksins að koma að þessu. Halli setur fundinn að morgni 19. júní og slítur honum um hádegi þann 22. Þetta verða annasamir dagar hjá okkur því margir af okkar vinum og svo starfsfélagar hans verða á fundinum og það má búast við því að margir vænti persónulegrar þjónustu frá okkur. Það verður opið hús hérna hjá okkur á mánudagskvöldið fyrir þá sem vilja fræðast um land og þjóð áður en haldið er af stað og það eru ótrúlegustu hlutir sem við verðum að vita um landið til þess að geta svarað öllum spurningunum sem upp koma. Við þurfum að vita allt um stjórnarfar, stjórnmál, jarðfræði, sögu, bókmenntir, skólagöngu, menntun, veðráttu, landafræði, ferðamál, mannfræði og svo má lengi telja. Það er eins gott að standa sig því margt af þessu fólki er búið að liggja yfir bókum og tölvum til að afla upplýsinga áður en lagt er af stað, það þýðir því lítið að skálda í eyðurnar mörgu og stóru. Þetta er nefnilega ógnardýrt ferðalag og allir vilja fá sem mest útúr ferðinni og hér og nú panta ég gott veður!!!

Ég er að vinna þessa dagana við verkefni fyrir Klíníkína einu og sönnu. Einn af yfirlæknunum á í miklum vandræðum með traust samstarfsmanna sinna og hefur komið illa útúr könnunum (staff survey) síðustu tveggja ára. Ég er að kíkja bakvið tölurnar og spyrja "af hverju" spurninganna. Þetta hefur verið mun erfiðara en ég bjóst við, það hefur verið mjög auðvelt að ná í alla lækna deildarinnar og allir hafa verið tilbúnir að ræða málin en það sem hefur verið sagt hefur reynst mjög erfitt að hlusta á. Í dag tek ég síðustu fimm viðtölin og þá eru öll 36 búin og við tekur greiningarferlið. Það erfiðasta verður að setjast niður með yfirlækninum og kynna niðurstöðurnar, það verður ekki fallegur dagur.

Það er búið að vera yndislegt hér síðustu dagana. Kristín og Adam komu heim á mánudagskvöldið og svo komu Bjarni og Nicole niðureftir í gærkveldi og því var allur hópurinn okkar á staðnum og það er fátt skemmtilegra en að hafa öll börnin sín heima. Kristín og Adam fara svo til Íslands í kvöld á vit sumarævintýranna og eftir verðum við með Karólínu og svo íslenska lækninn sem verið hefur hjá okkur síðan í apríl. Það er víst best að kvarta ekki heldur njóta á meðan er.