Þá er húsið aftur orðið tómlegt. Mæðgur farnar heim og Anna til Las Vegas. Það er leiðinlegt þegar gestir fara. Ekki það, mér líður vel einni og þarf á öllum þeim tíma að halda sem ég get náð í næsta mánuðinn eða svo. Ég þarf víst að klára verkefni sem ég er með! En það er samt leiðinlegt þegar góðir gestir fara. 

Hér eru nokkrar myndir úr haustlitagöngutúr um hverfið okkar.

DSC00214
Originally uploaded by Kata hugsar

DSC00220
Originally uploaded by Kata hugsar

Sykurhlynur

DSC00223
Originally uploaded by Kata hugsar

Gömul vinkona frá Íslandi kom í heimsókn um helgina. Hún var á leið til Las Vegas á ráðstefnu og hafði, mér til mikillar gleði, samband fyrir nokkrum vikum og ákvað að eyða einum sólarhring með okkur. Það var svo gaman og mér þótti óskaplega vænt um það. Helgin var afskaplega falleg, sól og blíða og haustlitir allsstaðar. Hitinn um 15 stig og mikil dómadags haust blíða. Bjarni og Nicole komu niðureftir í gær og eyddu með okkur deginum. Við elduðum saman, þ.e. Bjarni eldaði og ég horfði að mestu á, svínarif a la Bjarni með hvítlaukskartöflumús og salati...það verður nú að hafa smá heilsusamlegt með, og íslenskt Nóa konfekt í eftirrétt. Rifin voru sett í pott og svo potturinn í ofn í fjóra klukkutíma, þá voru þau marineruð í tvo tíma og svo grilluð með BBQ sósu sem hann breytti og bætti smá. Svona verða rifin svo meyr að þau detta af beinunum en halda bragðinu. 

Hin allra besta helgi með gönguferðum, góðum mat, fjölskyldu og vinum.

Systir mín og systurdóttir eru hjá okkur í heimsókn þessa vikuna. Þær ákváðu þessa ferð fyrir nærri ári síðan og hafa skipulagt öll frí samkvæmt því. Þær ákváðu að skella sér þrátt fyrir kreppuna. Þær fóru í bankann áður en þær lögðu í hann og hvor um sig fékk heila $220. Það dugir nú skammt. Kunningi þeirra fór svo í bankann og hann fékk $1000 fyrir þær. Hann fékk svona mikið v.þ.a. hann þekkti fólkið í bankanum. Þetta fer að hljóma eins og í kringum 1975 þegar gjaldeyrir var skammtaður en ef maður var svo heppinn að þekkja mann sem þekkti annan þá fékk maður gjaldeyri á svörtum. Svo var líka gott að fara að tala við Skúla í bankanum vegna þess að hann var að byrja með lítið fyrirtæki sem leigði bíla og margir viðskiptavinanna voru útlendingar og hann átti oft dollara. Ótrúlegt að vera að ganga í gegnum þetta aftur. Þær þora náttúrulega ekki fyrir sitt litla líf að nota kreditkort því það er ekki á vísan að róa með stöðu gjaldeyris hjá þeim.

Undarleg staða að geta ekki notað kort árið 2008. Það er ekki svo langt síðan verið var að ræða hvenær peningar yrðu sjaldséðir. Núna eru þeir það eina sem nothæft er í viðskipum. Beinharðir og gamaldags peningar.

Systur

Systur
Originally uploaded by Kata hugsar

Sólsetur á Manhattan

Sólsetur á Manhattan
Originally uploaded by Kata hugsar

Mæðgur í New York

Mæðgur í New York
Originally uploaded by Kata hugsar

New York skartaði sínu fegursta um helgina. Við höfðum það afburða gott saman mæðgurnar og Adam, en ég var gengin uppað hnjám í lok laugardags og sunnudags. 

Ég var að lesa grein á visir.is um afstöðu Geirs Haarde til IMF. Ég var að skýra ástand mála út fyrir Karólínu í gær og minnstist á aðkomu IMF og hún saup kveljur. Hún er í námi í alþjóðaviðskiptum og hefur lesið og skrifað þó nokkuð um IMF og er ekki hrifin af sögu þeirra og hvernig þeir hafa komið fram við þau lönd þar sem þeir hafa tekið yfir. Þetta á sérstaklega við um S-Ameríku enda eru engin fordæmi fyrir því að þeir komi að hagkerfi sjálfstæðs ríkis á vesturlöndum. Mér þóttu viðbrögð dóttur minnar lýsandi, því eins og húns sagði "litla Íslandið mitt má ekki verða IMF að bráð."

Ég fer til New York í kvöld á fund við dætur mínar. Það verður svo gott, aðallega að komast í burtu frá skrifstofunni minni. Annars ganga skrif þokkalega. Ég er búin að "skrifa" alla ritgerðina en ég er að breyta og vonandi bæta þetta. Ég er ósátt við uppbygginguna á loka niðurstöðunum, argumentið er of veikt eins og það er og heilinn á mér var í hnút fyrri hluta dagsins í gær en svo raknaði eitthvað úr. Ekki nóg samt því ég er enn ósátt. Ég vil ekki enda ritgerðina á veikum nótum. Ég er að hugsa um að byrja að setja saman power point kynninguna. Það hefur svo oft hjálpað mér að komast að kjarna málsins svo ég er að hugsa um að nota þá aðferð sem gefist hefur vel þegar ég hef verið að kynna niðurstöður úr verkefnum. Þetta er mun stærra en öll önnur verkefni sem ég hef gert, og hérna þarf ég jú að tengja allt saman við literatúrinn í lokin svo þetta er annars eðlis. 

Ég var að hlusta á Minnesota Public Radio áðan á ferð minni um bæinn. Besta útvarpsstöð sem til er. Í fréttunum var verið að tala um Mall of America og góðu áhrifin sem sem lár dollar hefur haft á verslun þar. Útlendingarnir þyrpast í megamollið. Hæstu tekjurnar koma frá Kanadamönnum. Þær næst hæstu frá Bretlandi. Þær þriðju hæstu frá ... stórasta Íslandi. Það er margur landinn sem hefur sleppt sér í MoA, en að 300000 manna samfélag geti haft meiriháttar áhrif á tekjur megamolls í Ameríku er með ólíkindum.

Það er komin dagsetning. Ég ver 5. desember. EF....leiðbeinandinn verður búinn með sína vinnu, hann er ekki viss. Það er mikið að gera hjá henni Jean, en eins og Halli sagði, nú er komin pressa á hana að klára sitt. Ef þetta gengur eftir, og ef ég næ, þá útskrifast ég með pompi og prakt, húfu, hettu, silkikápu og alles, 12. desember.

Það eru allt of mörg EF í þessu öllu.

Ég er ein í kotinu, kall minn er á Spáni að kenna alla vikuna. Ég fer svo til New York til Kristínar og Adam á föstudaginn og svo kemur Karólína þangað á laugardagsmorguninn og við ætlum að njóta lífsins í stórborginni yfir helgina. Okkur finnst ekkert leiðinlegt að vera saman mæðgunum og Adam verður að þola okkur þessa helgina. Við ætlum að búa hjá Kristínu og Adam á öllum 40 fermetrunum, svo það er eins gott að okkur komi öllum vel saman. Hann verður bara að þola það að vera eini karlmaðurinn. Ég á alls ekki von á að þetta verði vandamál, hann er fádæma ljúflingur í umgengni og á mjög auðvelt með að fljóta með og er ekki upptekinn af því að þurfa að stjórna eða vera með í ráðum. Hmm, kannski eins gott, við mæðgurnar sjáum ágætlega um þá deildina. Kristín verður við stjórnvölinn, ég geri bara eins og mér verður sagt, verð voða hlýðin, hljóð og eftirlát. 

Ég var í Minneapolis í fyrradag með leiðbeinandanum mínum. Hún er enn svona líka ánægð með mig. Ég er að leita að dagsetningu sem passar okkur öllum um miðjan desember. Ég ver rannsóknina á þessu ári ef allir geta komið saman á einn stað í tvo tíma.

Það var mikið sem gekk á í gær. Ekki bara í fjármálaheiminum heldur allsstaðar í kringum okkur. Veitingastaðnum sem Bjarni hefur unnið á í fjögur ár var lokað, bara svona uppúr þurru. Það var allt slökkt þegar kokkarnir kom til vinnu í gær. Hann var í skólanum og fékk símtal frá samstarfsmönnum. Vinir okkar eru að skilja, og svo annað smávægilegt eins og tognanir, veikindi, og annað þar fram eftir götunum. Allt kom þetta uppá yfirborðið í gær. 

Við Halli siglum þetta á okkar tiltölulega ligna sjó meðan aðrir berjast í stórsjó lífsins... sjö-níu-þrettán. 

Það er eins gott að passa uppá sitt og sína, alla daga, allan daginn. 

Það kemur ekkert af sjálfu sér.

Það var óskaplega heitt í gær. Það fór yfir 30 gráður, og það er of mikið í lok september. Ég slökkti nefnilega á loftkælingunni fyrir tveimur vikum síðan og ætla mér ekki að kveikja á henni aftur fyrr en næsta vor. Það hefur ekki komið kaldur dagur enn sem komið er þetta haustið. Ég var því óþolinmóð og gerði kjötsúpu í gær. Nokkuð sem ég geri ekki nema það sé frekar kalt og hráslagalegt úti. Mig langaði bara svo voðaleg í góða kjötsúpu. Og svo var annar í kjötsúpu í dag, þriðji á morgun. Hið allra besta mál. Ekki get ég sagt að þetta hafi verið íslensk kjötsúpa því ekkert íslenskt var í henni. En hefðin og uppskriftin er íslensk. Lambakjöt soðið í marga tíma, ferskur laukur, gulrætur, kartöflur, rófur, cellerí og hvítkál, og svo smá lambakraftur. Ég átti ekki meira en þetta var alveg nóg. Súpan var himnesk.

Svo fóru kuldaskil yfir í nótt og í dag voru ekki nema ein 18 stig og það er nú alveg viðráðanlegt. Ég tók mig því til og bakaði rúgbrauð í fyrsta sinn þetta haustið. Ég elda og baka  sumsé sem minnst hérna innanhúss þegar heitt er því nóg er nú heitt samt hér í eldhúsinu hjá mér þótt fari ekki að bæta við hitanum frá eldavél og ofni. Svo verður alvöru brauðbakstur á morgun ef öll plön ganga eftir. Gróft og gott heimabakað brauð. Mmmmmm. Ég hlakka til að fá lyktina í húsið.

Svei mér þá. Vísir segir að afbrotafólkið sé nú komið aftur á götuna en verði í farbanni til 17. október. Ekki hefur það húsnæði til að sofa í. Ekki komast þau á Lönguklöpp aftur. Vonandi komast þau ekki í hús gamla fólksins sem var á spítala þegar þau tóku húsið þeirra trausta taki. Hvert skildu þau fara næst?

Fréttin í Mogganum af innbrotsþjófunum í gær var ekki vel skrifuð. Allavega tókst mér að lesa hana þrisvar, skilja hana mismunandi í fyrstu tvö skiptin og skildi hana svo alls ekki í það þriðja. Ég var greinilega ekki sú eina því í prentaða Mogga í dag var hún skrifuð öðruvísi og mun skýrar. Þar kemur fram að parinu verður haldið inni þangað til málið er upplýst og ástæðan er sú að hætta er talin á að þau komi sér úr landi ef þeim verður sleppt. Þau búa sumsé áfram nyrst í Þórunnarstrætinu á kostnað Akureyrabæjar. Áfram í fríu fæði og húsnæði.

Innbrotsþjófarnir verða bak við lás og slá eitthvað áfram. Ég vona að Mogginn ljúgi ekki frekar en fyrri daginn. Gunni Jóhanns stendur sig í stykkinu. Þegar hann koma á Lönguklöpp sá hann náttúrulega mynd af sér uppá vegg. Útskriftarmyndin er þar í hásæti. 

Veðrið hefur verið eindæmum gott síðustu vikuna. Alla daga er 20-25 stiga hiti og sól. Það var reyndar mjög hvasst í gær og brjálað þrumuveður í gærkveldi og nótt en svo kom enn einn dásemdar dagurinn. Haustlitirnir eru allsráðandi, og veröldin því afskaplega falleg í gulum, appelsínugulum, rauðum, brúnum og grænum litum. Jörðin að verða þakin í laufum. Það skráfar í þeim þegar gengið er, hvort sem það eru dýr eða menn á ferð. Það sést í hús sem ekki hafa sést síðan í vor núna þegar laufin falla og trén gisna. Haustlyktin er komin þótt hitastigið sé enn hátt. Lykt af þurrum laufum og rotnandi jörð. Þrátt fyrir að jafndægur á hausti hafa verið á mánudaginn sést ekkert í kuldann. 

Hann kemur. 

Það er öruggt. 

Ég þarf ekkert að vera óþolinmóð.

Allt gekk þetta vel í mælingunum í gær. Ég er í súper formi. Það eru reyndar nokkur atriði sem þarf að bæta, t.d. að komast uppí "superb" í þoli. Ég er bara í "excellent" þar. Ég á líka að létta mig enn meira, þar er ég bara í "moderately lean" en vildi gjarnan komast í "lean" flokkinn. Til þess þarf ég að léttast um 3 kg. 

Það sem ég get velt mér uppúr þessu öllu saman! Það er reyndar svolítið gaman að hugsa um þennan blessaða líkama og komast að því hvernig minn, þessi eini sem ég á, vinnur. Hvað það er sem lætur mér líða vel, eða illa, og hvað ég get boðið honum án þess að skaða hann. Það er reyndar með ólíkindum hvað margar rannsóknir eru túlkaðar undarlega þegar kemur að svona mælingum. Það var t.d. mælt hlutfall mjaðma og mittis. Skv. rannóknum þá gefur þetta hlutfall hugmynd um hvort ég sé í áhættuhópi fyrir hjartasjúkdóma og sykursýki. Því hærra tölugildi þvi meiri áhætta. Þar sem ég hef engar mjaðmir og afar lítið mitti þá er þetta hlutfall hátt, eða 0.8, ég er sumsé næstum því bein í langinu! Þá er ég víst í áhættuhópi vegna þess að ég hef svo mikla magafitu. En.....ég hef enga magafitu! Ég er bara ekki laginu eins og rannsóknin gerði ráð fyrir. Aumingja konan sem mældi mig hafði ekki mikinn áhuga á að taka þessa umræðu með mér. Ég held ég hafi verið aðeins of ágeng í spurningunum mínum. 

OOOPS! ekki í fyrsta sinn.

Tilfinningalegur skaði innbrotsins verður sá allra versti. Allt annað eru smáatriði. En ég ætla ekki að láta þetta hyski ráða yfir tilfinningum mínum. Þau vinna ef ég læt þetta hafa varanleg áhrif á mig. Þetta tekur bara tíma.

Annars er ég að fara í klukkutíma heilsufarsmat í dag. Þar verður farið yfir

Heilsufarssögu

Líkamlegt ástand verður mælt og metið:

hvíldarpúls, blóðþrýstingur, líkamsþyngd, BMI, samsetning líkamans, ummál, "aerobic capacity" (hvað er það á því ylhýra?), styrkur, liðleiki, og jafnvægi.

Markmið sett fyrir viðhald og bætingu

Umræða um heilsu, heilsurækt og mataræði.

Það eru tæp þrjú ár síðan þetta var gert síðast. Það verður fróðlegt að sjá breytingarnar á hvorn veginn sem þær eru.

Þá er búið að finna innbrotsþjófana. Við fréttum af þessu á föstudaginn en hér er fréttin í Mogganum Þau höfðu sturtað fötum niður í klósettið og svo haldið áfram að nota það þangað til úrgangurinn flæddi uppúr og afleiðingin varð sú að gólfin í húsinu eru ónýt. Það á svo eftir að sjá hversu auðvelt verður að ná lyktinni úr húsinu.

Þetta er svo sorglegt. "Lönguklapparlyktin" sem er af öllu þarna inni var hlý lykt sem var blanda af furu, sítrónu og lavender. Lykt sem verið hefur í húsinu frá upphafi og það fyrsta sem ég geri þegar ég kem inn eftir langa fjarveru er að draga djúpt að mér andann.  

Hvernig verður að koma þangað aftur?

Það var brotist inn á Lönguklöppina okkar. Líklegast í síðustu viku. Þetta var mjög einkennilegt því þetta var ekki innbrot þar sem ætlunin var að stela eða eyðileggja. Einhverjir höfðu brotið glugga í innri hurðinni og komið sér fyrir í stofunni. Drukkið allt vín (það var lítið til eftir afmælið), keypt sér fullt af mat sem geymdur var í ísskápnum, ælt í sófann, og jafnvel eitthvað meira, og svo stíflað niðurfallið á baðinu. Það er það versta því gólfið í forstofunni, svefnherberginu, og hluta stofunnar er ónýtt. Ekki hafði verið farið inní svefnherbergin. Löggunni finnst þetta hið undarlegasta mál.

Það verður erfitt að vera ein á Lönguklöpp næst þegar þess er þörf.

Ég var svo reið í gærkveldi að ég átti í mestu vandræðum með að sofna, ég hreinlega nötraði og skalf af reiði. Ég get svo sem alveg þakkað fyrir að ekki fór verr, en ég bara get það ekki. Þetta var alveg nógu slæmt fyrir mig.

Ég skil ekki það fólk sem gerir svona. 

Svei mér þá, það er svo lítið sem gerist hjá mér núna að það er með ólíkindum. Hausinn á mér er reyndar svo stappfullur af matsfræðum að ég held að sá hluti af minninu, sem frátekinn var fyrir allt annað, sé hreinlega að verða yfirtekinn af þessum óskunda. Ég vakna, fæ mér morgunmat, les Moggann, sest niður við skrifborðið klukkan 8, stend upp fyrir hádegismat klukkan 12, sest aftur hálftíma seinna, og stend svo upp aftur einhversstaðar á milli 4 og 7 fyrir kvöldmat eða ræktina. Og svo sum kvöld sest ég aftur til klukkan 10. Ég sé ekki nokkra hræðu allan liðlangan daginn. Ég er samt svo heppin að börnin mín og maki hringja í mig mörgum sinnum á dag. Það er það eina sem brýtur upp mynstur dagsins.

Og svona verður þetta eitthvað áfram. GGGGAAAAARRRRRGGGGHHHHH

Ég fer til hennar Karólínu minnar á föstudaginn. Ég verð fram á sunnudagskvöld. Pabbi hennar er á vakt þess helgi svo við verðum tvær mæðgurnar á vappi. Ég er komin með all verulega þörf á að komast í burtu svo þetta verður hið besta mál. Ég kemst ekki til Íslands fyrr en eftir vörn, hvenær sem hún verður nú, og einu ferðalögin sem ég leyfi mér fram að þeim tíma eru til barnanna. Ég ætla að reyna að fara til New York um miðjan október þegar kall minn verður á Spáni og svo förum við hjónin þangað um miðjan nóvember svo eitthvað verður nú af ferðalögum þótt ég vildi nú gjarnan hafa þau fleiri. Ég get bara ekki rótað of mikið til í rútínunni því þá verður mér ekki eins mikið úr verki. Það gengur nú víst ekki núna þegar endaspretturinn er hafinn.

Það gekk ljómandi vel á fundinum með leiðbeinandanum mínum í gær. Hún var bara svona líka ánægð með mig. Ég kem til með að verja fyrir lok árs, kannski í nóvember, hver veit. Dagsetningin verður ákveðin....seinna.

Hvað er eiginlega að honum Árna Johnsen? Hann er hreinlega allsstaðar. Ekki hef ég tölu á hversu margar minningargreinar hann hefur skrifað á árinu, en þær eru ófáar, og núna síðast um Sigurbjörn biskup, og svo þetta bréf hans til Agnesar Braga. Það sannast enn einu sinni að svona tal/skrif eins og þau sem hann skrifaði um Agnesi segja meira um manninn sjálfan en þann sem skrifað er um.

Ég er að hugsa um, í tilefni dagsins, að gefa sjálfri mér þriggja tíma veru í Ræktinni í dag. Kannski pílates, eða jóga, eða nudd með. Ég sé til hvernig gengur að skrifa.

Nú er ég búin að fara í nýju Ræktina tvisvar. Í gær var ég í tvo klukkutíma, einn í þoli og einn í pilates og það var alveg æðislegt. Gat ekki verið betra. Í dag var ég nú bara í einn tíma. Halli var með mér í dag og þar sem hann er með disk í bakinu sem tók uppá þeim óskunda að renna til hliðar og þrýsta á taug þá er hann svo sem ekki til stórræðanna. Hann finnur reyndar ekki til þegar hann hleypur og lítið þegar hann lyftir en hann sefur afar illa og er því ósköp þreyttur. Hann var á vakt um helgina og er því ekki alveg uppá 10. Hann er samt hetja eins og fyrri daginn, kvartar aldrei, gerir allt sem þarf og meira til og vinnur mikið. Hann gat því ekki verið meira en í klukkutíma í Ræktinni en það var voðalega gott að hreyfa sig smá. Ég á enn eftir að reka mig á eitthvað sem mér ekki líkar, ekki það að ég sé að leita, en þetta er svo fínt allt saman að ég er alveg bit. 

Ég er að byrja fyrstu skrefin í nýrri rútínu. 

Þetta kemur allt saman.

Ég er að velta fyrir mér að skipta um heilsuræktarstöð. Ég hef stundað mína, þessa yndislegu, síðan við fluttum hingað til Rochester fyrir átta árum síðan. Síðustu þrjú árin hef ég farið þarna a.m.k. þrisvar í viku, oft fimm til sjö sinnum. Þar áður eitthvað sjaldnar en oftast tvisvar til þrisvar. 

Mayo Clinic opnaði heilsurækt fyrir starfsmenn sína fyrir ári síðan. Þetta er rækt af allra flottustu gerð, kostar okkur $25 á mann á mánuði, en lækkar í $20 ef við förum að meðaltali þrisvar í viku, og í $15 ef við förum að meðaltali fjórum sinnum í viku. Þetta er reiknað yfir þriggja mánaða tímabil. 

Þar kostar ekkert að hafa einkaþjálfara, ekkert fyrir jóga og pílates, eða alla aðra sprikkl bekki sem þeir bjóða uppá. Það kostar ekkert að fara í mat á líkamsástandi, mat sem tekur hátt í tvo klukkutíma að gera. Tvær fínar sundlaugar, heitir pottar, gufuböð, "afslöppunar stólar,"  hlaupabretti og öll önnur þol þjálfunar tæki sem hægt er að hugsa sér, svo og fleiri lyftingatæki en komist er yfir. Veitingastaður, banki og barnapössun. 

Þetta er ótrúlega flott en það er erfitt að skipta um Rækt. Þetta er eins og að skipta um vinnustað, það þarf að læra allt uppá nýtt, og ég er svo ótrúlega vanaföst að svona breytingar eru stórhættulegar. Ég bara get ekki hugsað mér að fækka ferðum mínum í Ræktina og því ætlum við að vera meðlimir í gömlu Ræktinni eitthvað lengur á meðan ég er að venjast þessari nýju. Ég þarf að vera alveg viss að mér líki staðurinn áður en ég gef frá mér þennan gamla.

Það er stundum erfitt að vera vanaföst. 

Ég er með dúndrandi hausverk og er óglatt eftir alltof mikið tölvugláp, lestur og skrif. En þetta er sko ekki búið enn, og líklega bara þó nokkuð eftir. Ég fer á fund með leiðbeinandanum mínum á miðvikudaginn og þá fæ ég betri tilfinningu fyrir stöðunni.

Mótorhjólaferð

Maðurinn minn elskulegur á þrjú mótorhjól. Tvö risastór BMW hjól og svo eina litla vespu. Ég er afskaplega lítil áhugamanneskja um mótorhjól og finnst reyndar maður minn hafa of mörg áhugamál sem teljast til áhættu athafna. Hann flýgur litlum flugvélum, keyrir um á mótorhjólum, hjólar á reiðhjóli í umferðinni og hleypur um bæinn í myrkri. Ég hef því tekið þá ákvörðun að læra ekki að keyra mótorhjól, mér finnst það ekkert spennandi og að auki of hættulegt. Ég hef líka neitað að sitja aftan á hjá kalli mínum. Sérstaklega var ég hörð á þessu þegar krakkarnir voru yngri. Ég vildi ekki taka áhættuna ef eitthvað skildi nú koma fyrir. 

En svo brotna krosstré sem önnur tré. 

Við fórum í rauðvín og osta partý til vina okkar um s.l. helgi. Þau búa á hinum enda bæjarins og því þurftum við að keyra til þeirra. Við vorum rétt komin heim frá því að keyra frá Minneapolis og vorum ekkert áfjáð í að setjast inní bílinn aftur og Halli náði að sannfæra mig um að það yrði ekkrt mál að fara saman á mótorhjólinu, því stærsta. Hann skildi nú sko keyra afskaplega rólega og varlega, enda með dýrmætan farm. Og hún ég gaf eftir og settist á þetta ágæta tryllitæki. Allt gekk þetta nú svo sem slysalaust en þetta með rólegheitin var nú ekki alveg eftir bókinni. Heimferðin var öllu hraðari en sú fyrri og eitt sinn leit ég á hraðamælinn og hann lá í 120, jamm 120. Það var ekki mikið yfir leyfilegum hraða en yfir honum samt, og henni mér var ekki skemmt. Það var nú svo sem ekki mikið sem hægt var að gera til að láta vita um ónánægju mína á 120 km hraða og með þéttan hjálm á höfðinu annað en að klípa og kreista og það gerði ég. Varlega samt því ekki gat ég truflað ökumanninn, það er of hættulegt á stóru mótorhjóli.

Það virkaði, hann hægði á sér um stund, þangað til við komum á svæði með lágum hámarkshraða. Þá fór hann að keyra af skynsemi. 

Ég lifði þetta af en ekki er ég viss um að ég fari í aðra ferð með honum í bráð enda lítið um þægindi á hörðu sæti mótorhjólsins.

Mér finnst það móðgun við gáfur kvenna að McCain skuli velja Söru Palin sem var varaforsetaefni sitt, eingöngu vegna þess að hún er kona. Að halda það við kjósum konur eingöngu vegna kyns en ekki vegna hæfileika, reynslu og/eða skoðana er ákaflega sorglegur vitnisburður um skilning McCain á konum. Palin hefur tveggja ára reynslu í stjórnmálum, jamm, tveggja ára reynslu! Hann er 72 ára gamall og sýnir aldur sinn oftar og greinilegar en hann gerði fyrr í sumar. Ef hann verður kosinn forseti og eitthvað kemur fyrir hann í starfi þá tekur við af honum kona sem hefur tveggja ára reynslu af því að stjórna einu af fámennustu fylkjum landsins og á þá að stjórna stærsta efnahagskerfi heimsins. Það er ekki góðs viti. Kannski ekki eins slæmt og Bush, en gott er það ekki. Það er ekki mjög gott að gera mistök í svona starfi. Það lítur út fyrir að hún hafi gert ágæta hluti þarna í Alaska en hún hefur verið í pólitísku stjórnunarstarfi í tvö ár. McCain hafði úr fjölda kvenna að velja sem hafa langa reynslu af stjórnmálum en nei, hann valdi þá fallegustu sem hann fann! Sorrí, afskaplega lítið trausvekjandi.

Mikið óskaplega var ræða Obama í gærkveldi flott. Ég á ekki til orð. Hann er mikill ræðumaður og það var svo margt gott í ræðunni. Hann var ekki bara að segja flott og innihaldslítil orð heldur sagði hann í smáatriðum frá áætlunum og hvernig hann ætlar sér að fjármagna þær. Ég var alveg heilluð. Mér fannst reyndar Hillary vera rosalega góð í fyrrakvöld og þau eru bæði góðir kostir í forsetann, en það er víst bara einn forseti í einu, allavega í þessu landi.

Annars er óskaveður úti. Það er ekki skýhnoðra að já, enginn raki, 11 stiga hiti núna klukkan 8:30 að morgni, og seinna í dag fer í 30 stig. Gerist ekki öllu betra á þessum tíma árs. Framundan er Labor Weekend, n.k. verslunarmannahelgi án hátíðahalda. Við förum til Minneapolis á morgun í veislu, gistum á Lake Minnetonka aðfaranótt sunnudagsins, og njótum svo bátalífs á sunnudaginn með vinum. Frí á mánudaginn og svo byrja skólarnir og þá finnst mér haustið fara að banka.

Það er að koma brjálað þrumuveður og ég á von á rigningu mestn hluta dagsins. Það er hið besta mál, hér er allt skraufþurrt og náttúran þarf á bleytunni að halda. Klukkan er rúmlega átta að morgni og það er myrkur úti eins og um nótt væri. Það verður skrautlegt hér næsta klukkutímann eða svo. Ég sit innivið og skrifa og leiðrétti, leiðrétti og skrifa...og les Moggann.

Ég var með kynningu á niðurstöðum úr verkefninu á Mayo sem ég hef verið að vinna að. Það gekk alveg ljómandi vel og nú er verið að undirbúa næstu kynningu sem verður 2. október. Það er fyrir stærri hóp en ég hafði í morgun.

Ég sit annars við að laga til Ritgerðina einu og sönnu. Eftir eins og hálfs mánaðar bið eftir ritgerðinni frá leiðbeinandanum mínum þá beið hún eftir mér þegar ég kom frá Íslandi í síðustu viku. Leiðbeinandinn getur bara unnið á prentað mál, ekkert tölvuvesen fyrir hana, og því þarf að senda ritgerðina fram og til baka. Ég hélt að þetta yrði miklu verra, það er þó nokkur vinna eftir en ekkert stórkostlegt að ég held.

Kannski ég klári þetta einhverntíma!

Þá erum við Halli orðin ein í kotinu eina ferðina enn. Karólína er komin frá Ecuador og farin til Durham í skólann og Kristín og Adam flutt til New York. Það verður eitthvað um heimsóknir til okkar í haust en alls ekki nóg, við viljum gjarnan fá mikið af heimsóknum. Okkur finnst það ekki leiðinlegt. Við hjónin notuðum helgina til að róa okkur niður eftir annasamar vikur og fórum í ræktina saman í dag og í gær fór ég í ræktina og æfði í rúma tvo tíma og fór svo á sundlaugarbarm á eftir í klukkutíma. Halli fór út að hlaupa og svo í flugtíma seinnipartinn í fegurðinni sem hér er. Við vöknuðum náttúrulega klukkan 2:45 í morgun til þess að horfa á leikinn eina og sanna og það voru blendnar tilfinningar sem fylgdu úrslitunum. Mikið vill meira og að sjálfsögðu var sigur það eina sem kom til greina en þeir voru aldrei inní leiknum, Frakkarnir voru svo miklu betri í dag, en silfrið er ótrúlega góður árangur og ekkert nema gott um það að segja. Svona árangur skerpir all verulega á þjóðarstoltinu, það er svo miklu skemmtilega að vera Íslendingur þegar handboltalandsliðið fær silfur en Bandaríkjamaður þegar Michael Phelps vinnur átta gull, landslið kvenna í fótbolta vinnur gull, átta manna róðrarbáturinnn vinnur gull....

Ég held svei mér þá að ég vakni klukkan 2:30 á sunnudagsmorguninn til þess að horfa á LEIKINN. Nú væri gaman að vera gamla góða Fróni!

Kristín og Adam fluttu til New York í morgun. Þau eru keyrandi og það tekur þau um 20 tíma að ná áfangastað. Þau ætla að gista í Cleveland Ohio í nótt en þangað eru um 13 tímar og því verður morgundagurinn tiltölulega léttur. Karólína hefur það gott í Ecuador. Hún er komin til baka frá Amazon þar sem hún fór í langar gönguferðið mað leiðsögn. Fyrst að degi til og svo að kvöldi til að sjá allar pöddurnar sem koma út á nóttunni. Ég hlakka til að heyra allt um ferðina og sjá myndirnar. Þar sá hún tarantúlur á vappi og fannst það nú svona heldur óhugnanlegt. Þau fljúga svo til Galapagos í fyrramálið en gista svo á bát og fara frá eyju til eyju. Þetta verður æðislegt þegar hún er komin heim en hænumamman í mér er óróleg. Við mæðgunrar hittumst svo á flugvellinum í Minneapolis þegar ég kem frá Íslandi og hún frá Ecuador. Þá verður mín kona heima í tvo daga áður en haldið verður til Duke og þriðja árið þar.

Hér koma fleiri myndir úr veislunni. Kalli var hirðljósmyndari og tók fleiri hundruðir af myndum. Þetta er því bara sýnishorn.

Og hann söng

Og hann söng
Originally uploaded by Kata hugsar

Spjallað

Spjallað
Originally uploaded by Kata hugsar

Gamlar vinkonur frá Akureyri

Gamlar vinkonur frá Akureyri
Originally uploaded by Kata hugsar

Tvö góð

Tvö góð
Originally uploaded by Kata hugsar

Gamlir vinir úr Borgarnesi

Gamlir vinir úr Borgarnesi
Originally uploaded by Kata hugsar

Það er hljótt í húsinu. Karólína er í Ecuador á þriggja vikna ferðalagi með Ed. Þau fara til Amazon á morgun og svo Galapagos eftir tvær vikur og svo ferðast þau um landið. Kristín er í vinnunni en hún og Adam flytja til New York eftir eina viku. Halli hefur verið á vakt síðan hann kom heim og sefur í sófanum hérna við hliðina á mér. Vaktin var mjög erfið og í viðbót við jet lag þá er hann útkeyrður. Hann ætlaði að fljúga núna seinni partinn en vélin var biluð og engin önnur var á jörðu niðri svo hann sofnaði á sófanum, og sefur enn tveimur tímum seinna. Það hefur verið frekar heitt síðan við komum heim, 30-35 gráður alla dagana og verður svona áfram. Þetta er ekkert voðalegt og mér finnst þetta bara tilheyra sumrinu. Mig er farið að langa í bátsferð og kannski komumst við í eina svoleiðis áður en Halli fer aftur til Íslands eftir tvær vikur. Eða þegar hann kemur aftur til baka og áður en við förum til New York. Hver veit.

Hjartans þakkir til allra sem heiðruðu hann Halla minn á fimmtugsafmælinu. Þið voruð yndisleg og hann er enn í skýjunum. Nú líður tíminn ekki nógu hratt fyrir hann þannig að tíminn styttist í flutning heim. Það er að sjálfsögðu ekkert ef, við flytjum heim innan örfárra ára.

Mikið hefur gengið á í fjölskyldunni síðasta mánuðinn. Fimmtugsafmæli Halla var haldið með pompi og prakt og komu 90 manns í óformlega veislu á Lönguklöpp í afar fallegu veðri. Við skemmtum okkur ofsalega vel í faðmi fjölskyldu og vina. Það versta er að það er lítið hægt að tala við alla, það er svona smá spjall hér og þar en gaman var þetta.

Við Halli og Karólína skelltum okkur svo í helgarferð til Noregs. Það sem kom mér mest á óvart í þeirri ferð var hversu mikið ég sakna Noregs. Á því átti ég ekki von.

Nú erum við komin heim á Westwood Court og hversdagurinn tekinn við með vinnu, rútínu og öðru sem tilheyrir. Það er afskaplega notalegt líka. 

Fallegur dagur í Eyjafirði

Fallegur dagur í Eyjafirði
Originally uploaded by Kata hugsar

Þessi á heima í tímariti

Þessi á heima í tímariti
Originally uploaded by Kata hugsar

Halli og stelpurnar hans

Halli og stelpurnar hans
Originally uploaded by Kata hugsar

Afmælisbarnið

Afmælisbarnið
Originally uploaded by Kata hugsar

Þrír vinir við gróðursetningu á askinum

Þrír vinir við gróðursetningu á askinum
Originally uploaded by Kata hugsar

Eitthvað hefur Shree haft um grísinn að segja

Eitthvað hefur Shree haft um grísinn að segja
Originally uploaded by Kata hugsar

Ég sit hér ein á Kvisthaganum mínum og hlusta á gamla íslenska tónlist: Litla, sæta ljúfan góða; Fröken Reykjavík með Rói Tríóninu; Vor í Vaglaskógi; Þína innstu þrá, os.frv. Oh, mér finnst þetta svo gaman svona af og til. Ég sakna kallsins míns reyndar þegar ég hlusta á svona tónlist en hann er á leiðinni að norðan á leið frá ættarmóti. Ég varð eftir í Borginni hjá Karólínu sem vinnur alla daga á Landakoti. Við sjáumst svo sjaldan orðið að okkur fannt svo leiðinlegt að skilja hana eftir aleina. Hún er nú svo sem eins og móðir hennar, okkur líður ekki illa einum, öfugt við Kristínu og Halla sem erfitt eiga með að vera ein. En það hefur verið gott að vera saman, við förum í ræktina, göngum í vinnuna hennar, göngum í bæinn, og slöppum af hérna heimavið og tölum saman...stanslaust! 

Vá, ég sendi ritgerðina til leiðbeinandans míns í gær. Hún er búin að samþykkja fyrstu tvo kaflana og því fóru kaflar 3-6 í gær. Mér finnst ég vera búin en hún er örugglega ekki sammála mér, ég á eftir að fá þetta í hausinn aftur. Ég kófsvitnaði og hjartslátturinn fór uppúr öllu valdi þegar ég ýtti á "send" takkann í gær því ég er dauðhrædd um að hún verði mjög óhress og hendi vinnu síðustu mánaða út á hafsauga. Það er aldrei að vita hvað henni dettur í hug blessaðri. Ég er tiltölulega sátt við það sem ég hef gert, ég er aldrei ánægð með eigin skrif, en þetta er ekki vont, en við sjáum til. Ég fékk svo tölvupóst í gærkveldi þar sem hún bað mig um að senda ritgerðina í sniglapósti því hún á víst ekki að prenta ritgerðir nemenda út sjálf og hún getur víst ekki lesið á skjá, svo í póst fer hún í dag. Þetta eru 110 bls og þegar allt verður komið á einn stað verður ritgerðin um 250 bls. 

Annars hefur húsið verið fullt af fólki að undanförnu. Björg okkar og Bo og Jóhannes og Haraldur strákarnir þeirra eru búin að vera hjá okkur síðan á fimmtudaginn. Karólína kom heim sama dag, og svo komu Bjarni og Nicole þann dag líka svo hér sváfu 11 manns aðfaranótt föstudagsins. En nóg er plássið og allir höfðu sér herbergi. Karólína fór svo til Íslands á sunnudaginn og byrjaði að vinna á Landakoti í gær. Við Halli förum svo af stað í frí á morgun og lendum á Íslandi á föstudagsmorguninn. Það verður kærkomið "frí"!

Ég er að vinna við verkefni hjá Mayo Clinic sem fjallar um fjölmenningu. Eins og venjulega nota ég eingöngu qualitativar aðferðir og í þetta skiptið eingöngu einstaklings viðtöl. Ég tala við 30 MD´s, PhD´s, og fólk í stjórnun. Ég átti ekki vona á miklu, ég hélt að þetta yrði ekki mjög spennandi en annað hefur komið á daginn. Ég tala við óskaplega skynsamt og rökfast fólk sem hugsað hefur þetta til enda. Það verður flókið að greina viðtölin vegna þess að ég verð að forðast alhæfingar eins og heitan eldinn því þetta er einstaklingsbundið og að auki eru vandamálin tengd einstaklingum sem ekki eru gott fólk og því er minnihluta status kannski ekki það sem málið snýst um heldur snýst þetta um gæði og vinsamlegheit þess sem andstyggilegur er. Ég fer um viðan völl í umræðunni um fjölmenningu og hvaða áhrif hún hefur á stofnun eins og Mayo Clinic sem byggir allar rannsóknir á mismunandi nálgun og "problem solving skills" rétt eins og allar grunnrannsóknir gera. Það er jú hlutverk grunnrannsókna að "challenge underlying assumptions" og því skiptir mismunandi bakgrunnur þátttakenda miklu máli. Ég er búin með 17 viðtöl og á 13 eftir áður en ég held til Íslands þar sem ég verð að vinna að greiningu viðtalanna. Þökk sé nettengingum þa´get ég unnið þetta hvar sem er!

Einhvernvegin líður tíminn og það voðalega hratt. Júlí eftir viku og Íslandsferð þann 3. Ég sit við og skrifa og skrifa alla daga og skila af mér fyrsta uppkasti 30. júní til leiðbeinandans míns. Það verður forvitnilegt að sjá hvernig hún bregst við, hún hefur nú ekki verið alltof uppörfandi fram að þessu. 

Eftir að hann hætti að rigna fyrir viku síðan þá hefur skinið sól allan daginn alla daga. Það er kalt í lofti á nóttunni því það er enginn raki en það fer í svona 28-30 á daginn sem er afskaplega þægilegt hitastig

Loksins er hætt að rigna. Það var kolvitlaust þrumuveður og það rigndi þessi lifandis ósköp um helgina en við sluppum samt við flóð nokkuð sem nágrannabæirnir til suðurs gerðu ekki. Þar eru fleiri tugir húsa á kafi og miklar skemmdir urðu á ökrunum. Það er enn ókyrrt loft yfir okkur og það er spáð hættu á þrumuveðri flesta daga fram að helgi. Vorið hefur verið kalt og einungis tvisvar hefur hitinn farið yfir 25 stig og er það mjög óvenjulegt. Á þessum tíma höfum við oftast haft um 15 daga af 25-30 stiga hita. Vonandi fer hann að hlýna, okkur er svo sem engin vorkunn, það er 19 stiga hiti núna fyrir klukkan 10 að morgni og það á að fara í 25 stig, en þetta á að vera hlýjasti dagur vikunnar

The graduate

The graduate
Originally uploaded by Kata hugsar

Við öll sjö

Við öll sjö
Originally uploaded by Kata hugsar

Bjarni, Kristín og Karólína

Bjarni, Kristín og Karólína
Originally uploaded by Kata hugsar

Adam byrjaði að ganga í gær og fer heim á morgun. Hann gengur svona 10-20 mínútur í einu, getur setið í stól í hálftíma en þreytist fljótt. Hann er rétt að byrja að borða svo allt lítur þetta ótrúlega vel út. Ég skil ekki ennþá hvernig mænan komst útúr þessu ósködduð og hversu hratt batinn gerist. Sumarið verður náttúrulega undirlagt af sjúkraþjálfun og hann þarf þolinmæði í stórum skömmtum en þetta lítur ótrúlega vel út. Vonandi rætast allar vonir og hann verður orðinn eins og nýr þegar skólinn byrjar hjá honum í haust.

Það hefur ýmislegt gengið á frá því ég settist niður síðast til að skrifa línur á bloggið mitt. Háskólameistaramótið gekk ekki vel en það er nú allt í lagi, fyrir það mesta. Kristín útskrifaðist með pompi og prakt frá Princeton University og var útskriftin falleg en óskaplega löng og var útskriftarræða forseta skólans afar léleg, ég er meira að segja að hugsa um að skrifa bréf til skólastjórnar.

Það sem sett hefur þó mestan svip á líf okkar s.l. daga er slys sem Adam kærasti Kristínar lenti í nóttina fyrir útskrift. Hann datt niður af c.a. 5 metra háu þaki niður á stétt og braut á sér bakið. Hann mölbraut einn hryggjarlið og skaddaði alla vöðva, sinar og taugar í kring en kraftaverkið við það allt saman var að mænan er ósködduð. Það stakkst beinflís inní mænuna en sem betur fer þá fór breiðari endinn inn og náði ekki að skera mænuna. Hann var fluttur með sjúkraflugi hingað heim til Rochester og fór í uppskurð í gærkveldi sem gekk afar vel. Hann á að fá að standa í fæturna í dag. Hann vaknaði í morgun um klukkan 5 og byrjaði æfingar með því að leika sér með rúmið og lét það færa bakið upp og niður til að koma hreyfingu á það. 

Í dag er fyrsti dagurinn síðan slysið varð sem hér heyrist hlátur í húsi og það er hlegið oft og vel og læknavísindunum og þar með menntun og rannsóknum þakkaðar framfarir og fórnir margra.

Þetta slys breytti plönum okkar allra en vegna þess hversu góða vini Kristín á í Princeton þá gekk allt upp og fjöldi vina kom og hjálpaði við allt sem þurfti að gera svo Kristín og Adam gætu einbeitt sér að því að komast heim og í góðar hendur hér á Mayo Clinic.

Þá er loksins komið á hreint að við verðum öll við útskriftina hennar Kristínar. Karólína fékk svar í morgun að hún kemst í burtu frá Duke í tvo daga í næstu viku. Útskriftin verður 3. júní og þar verðum við sumsé öll, Við Halli, Bjarni og Karólína, Nicole og Adam. Ég hlakka svo mikið til, þetta verður stórviðburður fjölskyldunnar í sumar...eða þangað til sá gamli heldur uppá öll 50 árin sín.

Ég potaði sumarblómunum mínum niður í gær og brann all verulega á bakinu við það. Ég átti alls ekki von á að brenna, enda hefði ég borið á mig ef svo hefði verið, en það er enginn raki í loftinu og því sólin sterk og miskunnarlaus. Í dag var kalt, ekki nema 15 stiga hiti svo ekki freistaði sólbekkurinn mín í hádeginu, enda eins gott því sólin má ekki skína á mig næstu daga. Ég er að fara til Kaliforníu á fimmtudaginn og nú er veðurspáin voðalega girnileg ekki nema 25-30 stiga hiti og sól og ég verð útivið stóran hluta dagsins og þá er víst eins gott að ég maki á mig sólvörn. Annars þarf ég voðalega lítið af sólvörn til þess að hún virki. SPF 4 er mjög góð vörn og ég fæ ekki einu sinni lit ef ég nota SPF 8, það er bara slæmt ef ég ber ekkert á mig. Þá fyrst brennur mín ljósa húð. 

Ég þarf að bæta við sumarkjóla kostinn minn því ég þarf a.m.k. tvo kjóla fyrir útskriftina því það er veisla daginn áður, svo er útskrift og veisla um kvöldið og það væri nú þvílíkt hneyksli ef ég mætti í sama kjólnum oftar en einu sinni!!! Ég á voðalega lítið af fínum sumarkjólum því allir þeir eldri eru alltof stórir og ég hef bara keypt einn þetta vorið og engan í fyrra. Ég þarf því að fara í innkaupaleiðangur á morgun, eitthvað sem mér finnst ekki skemmtilegt. 

Kristín og kjóllinn

Kristín og kjóllinn
Originally uploaded by Kata hugsar

Mér finnst kjóllinn alveg æðislegur! Hann klæðir hana svo vel.

Kristín og kjóllinn

Kristín og kjóllinn
Originally uploaded by Kata hugsar

Kristín keypti sér útskriftarkjól í gær, mér til mikilar gleði því þá er það búið, nóg er nú samt sem þarf að gera.

Ég hef litla, iðna, skemmtilega, og eins árs "dömu" hjá mér í heimsókn. Hún spjallar útí eitt og ég skil ekki orð enda svo sem engin orð að skilja, það koma bara hljóð eins og heilar setningar. Svo er greinilegt að það eru lesnar fyrir hana dýrabækur því ef hún sér bók þá fer hún að herma eftir dýrahljóðum. Það verður reyndar seint um hana sagt að hún sé dömuleg. Pabbi hennar sér að mestu um uppeldið á meðan mamma hennar er að læra að verða heila-skurðlæknir og hann er ekki mjög penn og sér lítinn tilgang í punti og prjáli. Sú stutta, Annika, er oft hálf nakin því hann nennir ekki að skipta alltaf um föt á slefandi barni, það er svo miklu einfaldara að bara þurrka bringuna. Það er yndislegt að hafa svona lítið mannfólk í húsinu, við tvö þessi gömlu dinglum hér innanhús annars en núna er kall minn að hlaupa með pabbanum og við kvenfólkið njótum morgunsins hér innivið.

Ég er að velta fyrir mér að hætta að borða kjöt, allavega rautt kjöt. Svo langar mig að prófa að fara í gegnum þriggja vikna hreinsun, nei ekki með stólpípuaðferðinni, heldur með því að borða eingöngu fábreytta fæðu sem ekki inniheldur kjöt, hvítt brauð eða mjólkurmat, ekki kaffi eða gos, ekki súkkulaði eða annað sætt, bara voða eitthvað heilbrigt og einfalt. 

Ég er enn að velta þessu fyrir mér.

Við komum heim klukkan 2 s.l. nótt gersamlega útkeyrð. Við vorum á útopnu frá morgni til kvölds frá föstudagsmorgni klukkan 3 þegar við vöknuðum þangað til við komum heim í nótt. Það var vaknað klukkan 5-6 alla morgna og ekki komið á hótel aftur fyrr en seint á kvöldin. Það var ofsalega gaman. 

Karólínu gekk ágætlega, hún bætti sig í það heila en var ekkert voðalega ánægð með nokkrar greinar en það verður að hafa í huga að það er ekki nema eitt ár síðan hún var skorin upp á fæti og endurhæfingin gekk mun hægar en vonast hafði verið til. Þjálfararnir voru mjög ánægðir svo hún ætti að vera það. Keppnisskapið í henni krefst meiri árangurs.

Kristín var mjög óhress því þær urðu í 3ja sæti henni til mikilla vonbrigða. Svona er líf íþróttamannsins, ekki alltaf dans á rósum og eingöngu þegar liðin eru alger undantekning eins og fyrir tveim árum þegar allt vannst er ekkert um lægðir, alltaf allt á háum tindi sigurvímunnar.

Duke Chapel

Duke Chapel
Originally uploaded by Kata hugsar

Þessar myndir voru teknar í Duke um daginn í fallega veðrinu. Það var fátt á campus enda vorönnin búin og sumarönnin ekki byrjuð.

Duke 5. maí 2008

Duke 5. maí 2008
Originally uploaded by Kata hugsar

Lífið er eitthvað voðalega litlaust þessa dagana, þ.e.a.s. ég og minn heili. Ég les og skrifa 8-3 og stundum til 4 ef vel gengur eins og í gær. Svo er það ræktin, kvöldmatur, og kannski heimsóknir ef vel vill annars erum við hérna heimavið. Við fáum smá lit í lífið um helgina þá förum við til Princeton að horfa á báðar stelpurnar. Karólína keppir í sinni sjöþraut á föstudag og laugardag og Kristín í róðri á sunnudag. Svo ætlum við að njóta New York borgar á mánudaginn áður en við leggjum í hann heim á kornakrana í mið-vestrinu. Kristín er voðalega hljóð með hvers hún væntir á sunnudaginn en hún segir allavega að þetta verði mjög spennandi. Þær eru búnar að tapa einni keppni í vor, á móti Yale, en Yale tapaði fyrir Brown, sem Princeton vann auðveldlega, svo það er aldrei að vita hvað gerist segir hún. Þegar hún leggur í hann á hótelið á föstudagskvöldið verður hún búin með Princeton, síðasta prófið er þá um kvöldið. 

Ja hérna hér.

Það er kalt núna í morgunsárið, ekki nema 10 stiga hiti og það fer kannski í 15 í dag ef vel gengur en það  á að rigna. Ég ætlaði að eyða helginni í að hreinsa til í garðinum mínum því hér bíður allt draslið eftir mér, en kannski fer ég eftir hádegi ef hann rignir ekki alltof mikið, eða kannski bíð ég til morguns þegar hann á að stytta upp og hlýna. Ég klára þetta náttúrulega ekki á einum degi, ég þarf nokkra daga til að hreinsa enda lóðin hátt í einn hektari, sem betur fer er stærsti hlutinn skógi vaxinn en stórt er samt svæðið sem þarf að hreinsa, sérstaklega þegar ég horfi út!

Tvítug blómarós

Tvítug blómarós
Originally uploaded by Kata hugsar

Það þurfti náttúrulega að taka við afmælisóskum frá vinum nær og fjær. Abby Buchhalter var á línunni þegar þessi mynd var tekin.

Með mömmu og pabba í afmælisboði

Með mömmu og pabba í afmælisboði
Originally uploaded by Kata hugsar

Mikið lifandi skelfing sem það er gott að heimsækja börnin. Við vorum í Norður-Karólínu um helgina og þar var sól, 28 stiga hiti og enginn raki alla dagana. Himnaríki á jörð. Það er svo óskaplega fallegt þarna og við skemmtum okkur vel í faðmi dótturinnar og héldum uppá tvítugs afmæli örverpisins. Við upplífðum reyndar að vera hóteli sem ekki er með þráðlausa nettengingu og á fyrsta herberginu sem við vorum í var ekki einu sinni línutenging og að auki var ekkert farsímasamband. Við höfum verið þarna áður en þá hljótum við að hafa verið heppin því allavega þá minnist ég þess ekki að vandræði hafi verið með farsímasamband. Eftir fyrstu nóttina fengum við nýtt herbergi og þar var línutenging og örlítið skárra farsímasamband en ekki var það gott. Starfsfólkið sagði okkur að það væru vandræði með farsímasamband í hverfinu, ég á erfitt með trúa því, það er ekkert að sambandinu á Duke kampusnum sem er innan við einn kílómetra frá hótelinu. Við erum orðin svo háð farsímum og nettengingum að það er hið versta mál að geta ekki haft samband við umheiminn þegar þarf. Karólína fær öll sín skilaboð frá skólanum og kennurum í gegnum tölvupóst og allir vinirnir hringja í farsímann svo þetta var hálfgert brölt að skipuleggja fundi og annað. Við verðum væntanlega ekki þarna aftur!

Það er eins og venjulega þegar börnin eru fyrirliðar þá þýðir það að foreldrarnir eru það líka. Princeton keppir á tveimur stórum mótum á vorin; Eastern Sprints og svo háskólameistaramótinu. Sprints eru á Cooper River í  Camden New Jersey rétt hinu megin við ána frá Philadelphia og það er stutt að fara frá campus sem er eins gott því venjan er, og það er venja sem er tugi eða jafnvel hundruð ára gömul, að liðið er með tjald allt merkt Princeton crew í bak og fyrir og svo er matur fyrir alla, allan daginn. Þetta er ég að skipuleggja þessa dagana og það fyrir fólk sem er ofurskipulagt sjálft og því er mikil pressa að gera þetta FULLKOMIÐ. Það hefur verið það hingað til svo  það er eins gott að standardinn lækki ekki á minni vakt. Karólína er að keppa í Princeton þessa sömu helgi svo við höfum ekki tíma til að gera mikið á laugardeginum svo allt verður að vera skipulagt í smáatriðum áður en að helginni kemur. Það hefst. Annars förum við til North Carolina á morgun og þar er spáð sól og 28 stiga hita, ahhhh það verður gott.

Voðalega sem þessi tími líður hratt. Karólína var að klára vorönnina í Duke í gær og er þá hálfnuð með BA námið og Kristín er í síðasta tímanum sínum í Princeton því hún klárar BA í júní. Bjarni er kominn í háskóla aftur og er núna í University of Minnesota, skóli mömmu hans og pabba og okkur til mikillar gleði, og ætlar að klára þetta eina og hálfa ár sem hann á eftir. Ekki það að mér finnist ég vera gömul, ó nei, nei, nei, ég tók t.d. real-age prófið og það segir mér að líkaminn sé 38 ára. Ég er náttúrulega ánægð með það því það er tekið inní allt milli himins og jarðar svo sem, hreyfing, þyngd, mataræði, ættarsaga, heilsa, vinskapur, o.s.frv. Ekki það að ég vilji verða ung aftur, ég er afskaplega ánægð með lífið eins og það er og þar sem ég er en það er á svona stundum þegar börnin ná mikilvægum áföngum að ég lít til baka. Mér finnst afskaplega gaman að lifa og reyni að halda góðu sambandi við allt og alla, það hefur ekkert farið fram hjá mér hvað það er mannskemmandi að vera langrækinn og "hata" einhvern. Það sama gildir um fýluna, það er voðalega leiðinlegt að fara í fýlu því það er svo mikil vanlíðan sem fylgir henni. Hún er langverst fyrir mann sjálfan og étur mann upp til agna. Er ekki Pollýönnu leiðin svo miklu betri og skemmtilegri?

Lítið að frétta af vesturvígstöðunum. Ég sit við að skrifa og það gengur furðu vel og Halli vinnu mikið eins og svo oft áður, það eru alltaf 11-15 tíma vinnudagar hjá honum. Ég nenni nú ekki að vinna svona mikið og finnst skrif í 7 tíma á dag vera alveg nóg. Og það eru reyndar ekki samfelld skrif, ég geri allan fjandann á meðan, en þetta potast sumsé allt saman.

Það hefur tekið mig óvenju langan tíma að jafna mig á jet laginu. Það var eiginlega ekki fyrr en á fimmtudag sem mér fannst ég vera svona nokkuð "eðlileg", hvað sem það nú er. Mér fannst þetta alltaf alveg vera að koma en ég bara var eins og drusla snemma kvölds og gat varla haldið mér vakandi til 10 á kvöldin og var vöknuð fyrir 5 alla morgna. Nú er þetta komið. Mér tókst að vera voða dugleg að skrifa alla síðustu viku og þá er bara að vona að framhald verði á og að mér takist að ná markinu um skrif lok fyrir lok júní og Íslandsferð í júlí. 

Veðrið er búið að vera allavega, það fór best í 25 stig og sól í nokkra daga en svo kom laugardagurinn með frostmorgni og snjókomu seinnipartinn, svo sem ekkert sem festist en kalt var það. Nú fer hann að hlýna aftur og fer að nálgast 20 stigin seinni hluta vikunnar. Þá förum við Halli til North-Carolina í heimsókn til örverpisins en hún verður tvítug á mánudaginn.  Þar er spáð 30 stigum um helgina!

Tiltekt í bílskúrnum

Á föstudaginn var þá fórum við Halli í Borgarnesið til tengdaforeldra minna. Bjarni hafði beðið Halla að hjálpa sér við að koma nokkrum hlutum á haugana. Við erum með dráttarkrók á gamla græna og því fóru þeir feðgar í Húsasmiðjuna og leigðu kerru og kassatrillu því koma átti ónýtri frystikistu og uppþvottavél á haugana ásamt einhverju smálegu. Það varð þó fljótlega ljóst fyrst við Halli vorum á staðnum að meira en smálegt myndi hverfa en fyrst var nú bara tekið það sem auðvelt var og augljóst að mátti missa sín. 

Á meðan þeir feðgar fóru á haugana þá tókum við Kristín til hendinni og ég náði að komast alla leið að endavegg bílskúrsins, nokkuð sem ekki hafði verið gert síðan húsið byggðist 1964 því þar voru vírar sem höfðu verið notaðir í járnabindingu hússins. Það var því myndarlegur haugur sem mætti þeim feðgum þegar þeir komu til baka og það var ljóst þegar hann sá hauginn að tengdafaðir minn var ekki ánægður með mig og fannst ég vera heldur stjórnsöm. Hann fór því í gegnum hauginn en það var bara einn gamall lampi sem fékk að fara til baka. Ekki það að ekki hafi verið nöldrað, tuðað og rökrætt, það fór mikill tími í það en hann sá að það voru lítil not fyrir rimlagardínur frá 1964, sóltjald á svalirnar þar sem nú er sólhús, sængur angandi af raka og myglu, brotnar plasthillur, föt frá því í hinu lífinu og mölbrotna blómapotta. Ég spurði hann svo hvað ætti að gera við stafla af dekkjum sem voru í horninu og fór að tína þau út og fram komu átta dekk sem ekki pössuðu undir bílinn. Þá tók Halli fram mjótt dekk, lítið breiðara en nútíma hjóladekk, og spurði pabba sinn hvort hann myndi eftir hvaða bíl dekkið tilheyrði og sá gamli hélt það nú, "þetta er undan Skódanum". "Ekki bara Skódanum" svaraði Halli "þetta er undan fyrsta Skódanum þínum, árgerð 1959 eða svo". Sá gamli leit á dekkið og sagði "dekkið er alveg óslitið". Jamm, og gúmmíið eflaust heilt líka. 

Í hinu innra horni bílskúrsins var annar stafli af dekkjum, ein tólf stykki, en þau fékk ég hann ekki til að hreyfa.  

Ég spurði svo hvort hægindastóllinn sem trónaði á miðju gólfinu mætti fara. Sá gamli hélt nú ekki, "ég á þennan stól og ég ræð hvað verður gert við hann. Ég fékk hann í fimmtugsafmælisgjöf". Gamli er 87 ára. Ég gaf mig og það er eins gott að sá gamli er fastur fyrir því eftir á að hyggja er þetta allra laglegasti stóll, en hann hefur verið í rakanum og skítnum í bílskúrnum í áratug eða svo og ber þess skýr merki. Ef hann verður yfirdekktur þá verður hann að allra laglegustu mublu því hann er mjög fallega hannaður. 

Gamli settist svo niður í haugskítugan stólinn í nýhreinsuðum jakkanum sínum og renndi augum yfir hillurnar. Hann benti okkur á tjöld sem voru þar, "annað þeirra er gamalt, en hitt er nútímatjald". "Já, ég á þetta gamla tjald" svaraði tengdamóðir mín, "ég fór með það í skátaútilegur þegar ég var krakki". Hún er 79 ára. Tjaldið er hvítt með reimum að framan og tré súlum og að sjálfsögðu botnlaust. Nútímatjaldið var keypt 1978 en ber þetta virðulega heiti vegna þess að það hefur botn, rennilás og himinn! Bæði tjöldin fengu að vera og vorum við öll sammála um það. 

Í einum af mörgum svörtum ruslapokum í bílskúrnum fann ég gamlan "mokka jakka" (ekki veit ég hvaðan þetta heiti kemur) og honum vildi ég alls ekki henda því þetta er fallegur jakki en þarf að fara í hreinsun, hann er svolítið sorglegur eins og er. "Þetta er ekta lambsskinn sem búinn var til á Heklu fyrir Rússana" sagði sá gamli. Ég lagði til að hann gefi nafna sínum þeim eldri jakkann og var sá gamli alsæll með uppástunguna. 

Þegar þeir feðgar komu heim úr fyrri ferðinni þá komu tveir svartir plastpokar með til baka. Annar þeirra var með rauðum "nýlegum" svefnpoka í, að mér fannst angandi af raka og myglu en gamli sagði pokann heilan og fínan til síns brúks. Ekki vil ég sofa í honum. Hinn svarta pokann sá ég nú aldrei en frétti af honum nokkrum dögum seinna. Sá gamli hafði fundið poka með gömlum fötum sem hann hafði ekki farið í gegnum sjálfur en hann gerði sér grein fyrir að hann myndi mæta mótspyrnu þegar heim var komið og bað því son sinn um að dreifa athygli okkar kvennanna svo hann gæti laumað pokanum inn. Halli sagðist ekki taka þátt í svona svo gamli kom pokanum víst bak við hús fyrst. Hvort hann er þar enn veit ég ekki. 

Þegar ég hafði tæmt að mestu lítinn skáp sem komið hafði verið fyrir á einni hillunni þá glitti í annan á bakvið. Þar var kominn kistill sem kall minn fékk frá föðurbróður sínum þegar hann var lítill. Kistillinn fylgdi okkur á Hjarðarhaganum, Tjarnarlundinum og Stapasíðunni en þegar við fluttum til Noregs þá fengum við að geyma hann í Nesinu. Ég hafði leitað dyrum og dyngjum að þessum kistli fyrir mörgum árum án árangurs og hélt að hann hefði týnst í einhverjum flutningunum. Þarna var hann kominn blessaður og í honum var matarstell, eða það sem eftir var af því, sem amma mín blessunin hafði gefið okkur stóran hluta af. Nú er kistillinn kominn á Kvisthagann og trónir þar undir fallegum glugganum. Ja, hérna þetta er eins og fjársjóðleit að fara í gegnum bílskúr hjá tengdó.

Við vorum öll sammála um þegar kerrunni hafði verið skilað og tvö hlöss af drasli höfðu komist á haugana að þetta hefði gengið ljómandi vel. Gamla fannst hann nú hafa verið í vörn stóran hluta dagsins en þetta gekk nú vel að lokum og þá er bara að ráðast í efri fataskápana inni. Þar hefur ekki verið tekið til lengi enda þau orðin alltof gömul til að príla í stigum. Tengdaföður mínum finnst það nú ekki en við hin í fjölskyldunni erum á móti svoleiðis ævintýramennsku. Mágkona mín og dóttir hennar eru með það á stefnuskránni. Þær þurfa að undirbúa sig vel fyrir átökin, andleg sem líkamleg.

Það fóru kuldaskil yfir okkur í nótt með tilheyrandi þrumuveðri, mitt fyrsta þetta vorið. Það var ósköp notalegt að heyra í þrumunum og það brakaði og brast í öllu og það er enn að sperra sig veðrið. Halli fór nú samt á vespunni í vinnuna, það þarf nú meira en þrumuveður til að fá hann til að ferðast með bíl. Það er gott að vera komin heim og alveg ótrúlegt hvað uppþvottavél og sjálfskiptur bíll er mikill lúksus eftir að vera í húsum okkar á Íslandi sem hvorugt hafa uppþvottavél og gamla græna sem er náttúrulega beinskiptur. 

Annars sé ég að það er þvílík blíða í höfuðstað Norðurlands að ég lít á vefmyndavélar mörgum sinnum á dag. Það er mikil fegurð í Eyjafirðinum þessa dagana.

Við komum hingað heim á Westwood Court á laugardagskvöldið eftir tiltölulega einfalt og létt ferðalag. Allt gekk þetta samkvæmt áætlun og telst það til tíðinda. Það var óskaplega gott að koma heim, hér er allt að verða grænt, rétt blettir hér og þar sem gætu þurft merðferðar við en allir runnar og tré eiga ekki nema nokkra daga til vikur í að springa út. Bjarni og Nicole komu til okkar á laugardagskvöldið en við vorum löngu komin í draumheima þegar þau birtust enda var það ekki fyrr en eftir miðnætti og við í 5 tíma jet lag. Við eyddum gærdeginum saman hér í rólegheitum og Bjarni eldaði svo í gærkveldi yndislega máltíð eins og venjulega og til okkar komu í mat góðir vinir að auki. Í gær gerðist ég heldur gráðug í sólina því ég sat úti í tvo klukkutíma eða svo og er all verulega brennd. Það var 19 stiga hiti, logn og hvergi skýhnoðra að sjá. Í dag á hann að fara í 24 stig en svo á að kólna eitthvað aftur en ekkert sést í hret ennþá. Þau koma nefnilega hingað líka. Nú taka skrifin við hjá mér. Ég hef sett mér það markmið að ljúka öllum skrifum fyrir lok júní! 

Búin að skila af mér til Akureyrarbæjar og lifði af að segja frá því sem gerðist, mér var sumsé ekki slátrað. Allt gekk þetta einhvernvegin, ég er nokkuð sátt, það má alltaf gera betur, mér finnst ég aldrei ná að orða allt rétt sem ég þarf að segja en svona er þetta bara, fullkomið verður það ekki hvernig sem ég reyni.

Halli minn er kominn mér til mikillar ánægju. Börnin okkar halda því fram að þessi aðskilnaður hafi verið góður fyrir okkur en við gömlu erum ekki á því, þetta var alltof langur tími, við erum of náin fyrir svona langan aðskilnað. Okkur hefur tekist að gera eitt og annað eins og venjan er þegar hann mjög virki maður minn mætir. Göngutúr í miðbæ Reykjavíkur, kaffihús með Gurlu, kaffi heima á Kvisthaga með Kalla og Siggu, kvöldmatur hjá Gurlu með vinum...þetta allt á föstudaginn. Á laugardaginn fórum við í göngutúr um Heiðmörkina um morguninn með Stjána og co, fermingarveislu um eftirmiðdaginn og svo kvöldverður í Borgarnesi með fjölskyldunni. Gistum í Borgarnesi og keyrðum norður í gær og fórum í mat til bróður míns. Í morgun fórum við í ísskápa leiðangur. Þegar við komum hingað þá var gólfið í eldhúsinu allt orpið og undið og í ljós kom að ísskápurinn eyðilagðist og vatn lak útá gólf. Sem betur fór þá var hvorki kjöt né fiskur í skápnum svo lyktin var ekkert voðalega slæm og við vonumst til að gólfið jafni sig þegar það þornar. Nýi ísskápurinn er kominn og hinn fer á haugana á eftir. Þetta finnst mér nú bara vera þó nokkur afrakstur þriggja daga því þetta er náttúrulega í viðbót við undirbúning fyrir tveggja tíma fyrirlestur í dag og annan á morgun hjá mér.

Myndin sem ég setti á bloggið í gær tók systir Halla þegar við vorum í Barcelona í haust, nánar tiltekið við Ólympíuleikvanginn. Hún sendi mér þessa mynd af okkur gömlu hjónunum í tölvupósti í gær og þar sem mér líkar myndin þá setti ég hana inn. 

Ég hef verið of dugleg að fara í ræktina undanfarnar vikur, það svo mjög að ég sé mig knúna til að taka mér hvíld í dag. Ég er víst ekki tvítug lengur og líkaminn þolir ekki svona mikil átök dag eftir dag án þess að mótmæla. Síðan um páska hef ég farið 5-6 sinnum í viku, 1.5-2.5 klukkustundir í senn. Í viðbót við þetta hef ég farið í göngutúr margan fallegan daginn. Ég sem er svo dugleg að teygja mig og sveigja, þjálfa allan líkamann alltaf, anda rétt, gera samsettar æfingar, hvíla mig og borða rétt en þetta dugir bara ekki. Ég verð víst að taka pásur oftar, þ.e. að sleppa degi hér og þar...og þá sleppa alveg, ekki bara gera lítið. Oh, en leiðinlegt.

Barcelona 2007

Barcelona 2007
Originally uploaded by Kata hugsar

Úr stjörnuspá Moggans fyrir meyjar eins og mig:

"Að vita hvenær skal hætta og hvenær að þrjóskast við er hæfileiki sem þú býrð yfir. Þú gefst ekki upp fyrr en þú hefur unnið, og leggur ekki upp í vonlausan leiðangur."

Að þrjóskast við kann ég, að gefast ekki upp fyrr en ég hef unnið á einnig við en að vita hvenær skal hætta eða að leggja ekki uppí vonalusan leiðangur er ég ekki svo viss um að ég kunni.

Nú er ég farin að sjá fyrir endann á verkefnunum mínum tveimur. Þ.e. ég sé fyrir endann á gagnaöflun í doktorsdótinu, ekki doktornum sjálfum. Jú kannski smá ljós, en ekki alveg í næstu viku. Svo er ég alveg að fara á límingunum varðandi Akureyjarbæjarverkefnið. Þetta er nefnilega minn bær og mitt fólk og einhversstaðar stendur að enginn verði spámaður í sínu föðurlandi svo ég er skíthrædd um að mér verði slátrað á kynningunum tveim í næstu viku. Ég sit því við öllum stundum og kembi öll mín gögn og fyrirlestra og hjartslátturinn fer öðru hverju uppúr öllu valdi. Ég ætti kannski að hafa púlsmælinn á mér og athuga hvað gerist þegar ég er í þessum undirbúningi. Það er langt síðan svona mikill kvíði hefur sótt á mig fyrir kynningu á niðurstöðum.

Tveir dagar í Halla og mikið verður gott að hafa hann hérna þegar að þessu fundastússi kemur.

Við systurnar fórum á minningartónleikana um Villa Vill í gærkveldi og það var svoooo gaman. Stundum fannst mér ég vera komin heim í stofu í Birkilundinum, og stundum í Sjallann, stundum var ég á heimavistinni í MA, og í elstu lögunum þá var ég í salnum uppí Skíðahóteli, þá reyndar c.a. 6, 7 eða 8 ára. Vor í Vagalskógi, Litla sæta ljúfan góða, Pólstjarnan, Lítill fugl, Ramóna, og fleiri og fleiri. Þetta var hrein unun, valinn maður/kona í hverju rúmi.  

Ein vika þangað til Halli kemur. Nú get ég farið að telja niður í dögum  :-)

Ég verð nú að viðurkenna að ég hef voðalega litla samúð með vörubílstjórum og þeirra agðerðum. Jú, það er hundfúlt að þurfa að borga allan þennan pening fyrir olíu og bensín en það er enginn hluti af þessari hækkun ráðamönnum um að kenna, og hvað þá hinum almenna borgara sem aðgerðirnar bitna á. Það er heimsmarkaðsverð og gengi krónunnar sem stjórna meira en nokkuð annað og ég er ekki viss um að mótmæli vörubílstjóra og 4x4 klúbbsins (sem ég hef akkúrat enga samúð með) fái nokkru um það breytt. Ég hef reyndar afskaplega lítið lent í veseni mótmælanna vegna enda stjórna ég ferðum mínum um borgina að miklu leyti sjálf en þeir sem háðir eru þröngum og ofhlöðnum samgönguæðum borgarinnar til að komast leiðar sinnar eiga alla mína samúð. Það á ekki að láta þá þjást dag eftir dag. Allt í lagi í dag eða tvo en nú er nóg komið. Mótmælin hafa ná augum og eyrum allra en eru nú að nálgast hættulegt svæði skepnuskapar og þá fer nú samúð flestra að hverfa. Hingað til hafa líka atvinnubílstjórar hækkað gjöld sín eftir því sem bensín og olía hækkar og hafa þannig velt kostnaði yfir á kaupendur sem er réttlátt. Við kaupum af þeim þjónustu og hún kostar sitt samkvæmt útreikningi og í þeim útreikningi er olíuverð innifalið. 

Smá mont af dóttur minni. Þetta var skrifað um hana Kristínu mína á fréttasíðu Princeton háskóla:

"Senior captain Kristin Haraldsdottir is more than just the top rower in the Princeton open crew program. Along with senior coxwain Lizzie Agnew, she is the last remaining link to the magical 2006 squad that went unbeaten and routed the field at the NCAA Championships. Head coach Lori Dauphiny is hoping Haraldsdottir´s attitude continues to strengthen the program as Princeton prepares for the 2008 season. "Kristin is a real presence on the team," Dauphiny said. "She is a leader by example, and her work ethic would rank among the best we´ve had here. She is relentless and the best example on the team in terms of improving performance. I hope more follow in her footsteps."

Þær unnu fyrsta mót vorsins á laugardaginn á móti Brown og Michigan State. Halli og Karólína voru á staðnum og ég fékk að fylgjast með live í gegnum síma því Halli hringdi í mig þegar u.þ.b. ein mínúta var eftir.

Það er þvílíka fegurð að sjá útum gluggann minn. Hvergi skýhnoðra að sjá, bátar og skip á Faxaflóanum, fuglarnir á fleygiferð og mannfólkið að sinna sínu. Hvort þetta er gluggaveður eða ekki veit ég ekki ennþá en einhver vindur er nú sýnist mér en ekki svo mikill. Rétt um frostmark og því kallar þetta á göngutúr seinnipartinn í viðbót við ræktina. Núna þegar dagsbirtu gætir fram undir hálf níu á kvöldin þá er nægur tími til að sinna þessu öllu eftir vinnu.